...beleidsmakers in Den Haag

Als muren leiden tot debat en heroriëntatie, kan er dan tijdelijk een muur om politiek Den Haag? Niet om anderen te weren, maar om onze beleidsmakers uit Europa weg te houden. Geef ze een denkpauze.

Ga maar na. Wat waren de Nederlandse `prioriteiten' zoals die het afgelopen jaar door de regering op nogal luide toon in Europa werden uitgedragen? Eerst mocht de EU geen vaste voorzitter krijgen, later toch maar wel. Er moest met meerderheid van stemmen worden besloten, maar bij nader inzien toch maar niet over een onderwerp dat voor Nederland echt telde: de begroting. God, normen en waarden drongen zich ook op als nationale belangen, de premier wilde er zelfs een speciale top over beleggen. De relatie met de Antillen is ook nog even prioriteit geweest. Totdat uiteindelijk al deze prioriteiten moesten wijken voor weer een nieuwe: strengere regels inzake het Stabiliteitspact.

Om deze prioriteiten te realiseren, volgde Den Haag naar eigen zeggen een tactiek van `wisselende coalities'. Coalities met wie?

Eerst werd dit voorjaar Polen van Nederland vervreemd, toen minister Zalm betoogde dat dit land nog niet rijp was voor toetreding. De Polen, die tot dan toe een speciale relatie met Nederland voelden, al was het maar om de mooie uitwisselingsprogramma's, kregen nog wat extra spuug in het gezicht toen Den Haag dit najaar hardop overwoog de grenzen juist voor hen langer dicht te houden. Jammer alleen dat de beslissing tot toetreding allang was genomen en dat het dichthouden van de grenzen een maatregel was die Nederland zelf tot dat moment juist van de hand had gewezen.

Duitsland werd tegen de schenen geschopt door harde openlijke kritiek op het begrotingsbeleid, zozeer dat de Duitse minister van Financiën zich liet ontvallen dat Nederland de sfeer 'vergiftigde'. Dan hebben we nog België. Dat werd zoals wel vaker genegeerd en Frankrijk... nou ja, daar spreken ze Frans. Op de laatste Europese top ontdekten de Nederlanders uiteindelijk dat de leiders van Duitsland, Frankrijk en België gedrieën gingen dineren en Nederland door niemand werd uitgenodigd.

Gelukkig kon de regering zich troosten met de gedachte dat het parlement haar steunt, ja aanvuurt om zich in Europa `kei en kei-hard' op te stellen teneinde de Nederlandse belangen veilig te stellen. Zelfs als de praktijk aantoont dat dat laatste dan juist niet gebeurt.

De nieuwe minister van Buitenlandse Zaken heeft beterschap beloofd. Hij wil `bruggen bouwen'. Ziet voor Nederland een `bemiddelende rol' weggelegd. De adhesiebetuigingen uit Berlijn en Londen stromen binnen. Nee, een muur eromheen en niet afbreken voordat regering en parlement eerlijk en weloverwogen hebben vastgesteld wat Europa voor Nederland betekent, wat specifieke Nederlandse belangen zijn en hoe die het beste kunnen worden behartigd.

    • Hans Nijenhuis