...Arafat, Mubarak enzovoort

Als je nou eens een muur zet om al die bejaarde autocraten van het Midden-Oosten? Hen zou opbergen in een soort bejaardenfort waar je wel in- maar nooit meer uitkunt? Zou het gebied daar niet enorm van opknappen?

Er zijn meer dan genoeg leiders die voor een plaats in aanmerking komen. Allereerst natuurlijk de Palestijnse leider Yasser Arafat (74), die zoveel om zijn eigen macht geeft dat hij elke democratische hervorming tegenhoudt. Daardoor zorgt hij er meteen ook voor dat de kans op een vergelijk met Israël theoretisch blijft en de Palestijnse bevolking steeds verder wegzinkt in troosteloze ellende. De Israëlische premier Ariel Sharon (75), mag gezellig mee. Van hem zijn evenmin vernieuwende initiatieven te verwachten die het conflict uit zijn dodelijke impasse halen. En bovendien: het is niet erg aardig die twee in hun ouderdom nog te scheiden.

President Mubarak van Egypte, onder wiens bezielende leiding Egypte steeds verder in onvrede vastroest, moet ook onmiddellijk naar het nieuwe tehuis. Hij is sinds 1981 aan de macht en hoewel ook hij inmiddels 75 jaar oud is en laatst ziek een toespraak moest onderbreken, heeft hij nog geen teken gegeven dat hij ermee ophoudt. Alleen misschien door het feit dat zijn zoon Gamal steeds meer op de voorgrond treedt en de indruk wekt voor de opvolging te zijn bestemd (zoals gewoonte wordt in de Arabische wereld). Maar Gamal zou dan als oudere jongere meemoeten het bejaardenfort in. Want het valt sterk te betwijfelen of zijn aantreden verandering in Egypte zou inluiden.

Het hele Saoedische koningshuis gaat eveneens. Koning Fahd (82), kroonprins Abdullah (82), minister van Binnenlandse Zaken prins Nayef (70) en minister van Defensie prins Sultan (81), de top van de Saoedische top als het ware, hoor je tegenwoordig wel eens over hervorming praten. Maar zodra een commentator zich al te kritisch uit over de ultrapuriteinse vorm van de islam die het koninkrijk vasthoudt, gaat hij de laan uit. Laat staan dat de vergaande discriminatie van de vrouw overboord wordt gezet. Want het koningshuis blijft aan de macht bij de gratie van de geestelijkheid, en vice versa. De geestelijken vergezellen de prinsen dus achter de muur.

De Tunesische leider Zine Abidine Ben Ali gaat ook mee, al is hij pas 67 en oogt hij nog fris. Op Ben Ali hoor je weinig kritiek. De reden is dat hij de Tunesische moslim-fundamentalisten zo aardig onderdrukt en dat komt de wereld goed uit. Martelen van extremisten is geen hoofdzonde vandaag de dag. Maar en passant onderdrukt zijn regime wel alle Tunesiërs.

De Syrische oudere jongere, Bashar al-Assad, en de zijnen, het Iraanse religieuze establishment, het Algerijnse leiderschap, allemaal worden ze opgeborgen – wie eigenlijk niet? En dan eens zien wat het resultaat is.