Sjakie is dood

Zwaan Sjakie was altijd alleen, wat ongewoon is voor een zwaan. Maar op een dag kreeg hij gezelschap van een hagelwitte schoonheid.

Op een mooi bord stond te lezen: `Hier kunt u de natuur beleven. Vanachter het schut ziet u de vogels in hun natuurlijke staat.' Daar lag bij het `Natuurbelevingseiland' Sjakie in het gras onder de bomen. Hij was dood. De lange zoektocht van mijn vriendin was ten einde. Ik kon weer opgelucht ademhalen. Haar doordringende roep: ,,Sjakie!!!!'' zou nooit meer over het water schallen.

De grote zwaan woog zwaar in mijn armen. Het was kerstavond. Zijn lange nek bungelde droevig heen en weer toen ik met hem naar de auto liep. Mijn vriendin zou hem naar de vogelopvang brengen voor een autopsie. Ze wilde de doodsoorzaak weten.

Hoe wisten we dat het Sjakie was? We herkenden hem aan zijn vuile kapot geplukte staart. Mijn vriendin was in de afgelopen maanden zeer gehecht geraakt aan de zwaan. Dat gold niet voor mij. Ik was opgelucht dat het hoofdstuk met de zwaan voorgoed was afgesloten. Sjakie en ik waren nooit vrienden geworden.

Een hele zomer lang zagen we Sjakie op zijn vaste plek in het riet zitten als we de hond uitlieten. Hij zat moederziel alleen aan zijn veren te plukken. Zijn modderige zitplaats was bezaaid met veren.

Mijn vriendin vond hem zielig. Ik had geen mening. Ze noemde hem honniepon en knuffieduf. Na een week kende hij ons. Waggelend kwam hij op het brood af dat mijn vriendin had meegebracht. Sissen deed hij alleen nog naar mij en naar de hond.

Het ging niet goed met Sjakie. Hij liep erg moeilijk. Er was iets mis met zijn ene poot. Hij waggelde meer dan andere zwanen. Hij waggelde met een soort huppeltje erin. Hij was ook altijd alleen, wat ongewoon is voor een zwaan. Daarom was mijn vriendin opgelucht toen hij op een mooie dag gezelschap kreeg. En wat voor gezelschap! Ze was een hagelwitte schoonheid. Mijn vriendin had meteen een naam voor het mooie zwaantje. Sjakie's vlam ging nu door het leven als Chantal. Onafscheidelijk waren ze. Vele dagen lang. Trots voer Sjakie rond aan de zijde van Chantal. Hij was weer de trotse zwaan van weleer. Hij plukte niet meer aan zijn veren. Zijn modderplek in het riet bleef leeg. We zagen hem dag in dag uit in het water aan de zijde van Chantal. Mijn vriendin vond het jonge paar romantisch. Ik had geen mening.

Op een dag kreeg het gelukkige paar gezelschap van een derde zwaan. Dat was schrikken. Wat moest die hier? Mijn vriendin noemde hem Sammie. Deze morsige nieuwkomer zwom wat achteraf, maar bleef toch hardnekkig in de buurt van Sjakie en zijn Chantal. We vreesden het ergste. En jawel, niet lang daarna zat Sjakie weer alleen op zijn stek in de modder. Chantal was nergens te bekennen. Sjakie siste weer naar me. Hij plukte opnieuw aan zijn veren.

In het najaar was Sjakie verdwenen. Alleen zijn veren lagen nog op de modderplek in het riet. Mijn vriendin was ongerust. Ze galmde zijn naam over het water, want soms kwam hij vanachter het riet aanvaren om zijn brood op te halen, maar nu niet.

,,Hij zal toch niets hebben?'' zei ze. Ze riep zijn naam. Zonder ophouden riep ze zijn naam. Ze gaf niet op. Elke dag liep ze rond in het natuurbelevingsgebied. Haar roep schalde ver over het water. ,,Ik moet weten waar Sjakie is'', zei ze. Ik vertraagde mijn pas als haar geroep begon. De hond en ik sukkelden dan op gepaste afstand achter haar aan.

Een mevrouw te paard vertelde dat de manke zwaan verstrikt was geraakt in een stuk visdraad en naar de vogelopvang was gebracht. Mijn vriendin ging hem opzoeken. Sjakie had het niet naar zijn zin bij de vogelopvang. Zijn snavel was kapot omdat hij steeds tegen het gaas opvloog om te ontvluchten. Op een dag was Sjakie weg. Ze hadden hem teruggebracht naar de vrije natuur, omdat hij zichzelf steeds verwondde tegen het gaas. Het zoeken begon opnieuw.

Sjakie was onvindbaar. De avond voor kerst kwam een fietsende mevrouw naar ons toe. ,,Zoeken jullie een hond?'' vroeg ze. Nee, we zochten een zwaan. Ze had een zwaan zien zitten bij het ruiterpad onderaan de dijk. Mijn vriendin rende erheen. Ze vond niks. De volgende dag ging haar zoektocht verder. Dezelfde mevrouw had nieuws.

,,Er zit een zwaan in het bos bij het natuurbelevingseiland'', zei ze. Een zwaan in een bos? Mijn vriendin repte zich erheen. Het was Sjakie, maar hij leefde niet meer. Zijn lange nek lag uitgestrekt in het gras.

Zijn poot was uit de kom. Hij stierf van de pijn.