Van God Los

Elke week in Leven &cetera een column uit het onafhankelijk online jongerenmagazine Spunk, dat samenwerkt met NRC Handelsblad. Daarin alles over de levensstijl van 16-jarigen en ouder. Deze week de iets bekorte column van Wiegertje Postma (16).

Elke keer als ik een pittoresk kerkje in een wat achterlijk – maar allerschattigst – dorpje in Frankrijk bezoek, verbaas ik me er weer over: het gebrek aan enthousiasme waarmee de Heere God is vereeuwigd in steen, glas, goud of muur. Het is telkens een sereen kijkende man met een baard en een jurk, die je toe glimlacht vanuit zijn hemelse rijk. En hoewel deze manier van afbeelden de meeste gangbare is, lijkt dit me de minst waarschijnlijke keuze. Ik weet wel dat de bijbel heeft voorgeschreven dat God de mens schiep naar zijn evenbeeld, maar dat het evenbeeld van de mens een oude man met een baard en een jurk is, gaat er bij mij niet in. Er moet meer aan de hand zijn.

Met de dag raak ik er overtuigder van, want op straat, in de bus en bij de slager zie ik zoveel verschillende van onze soort, dat de Heer gillend afgevoerd zou moeten worden, als wij allemaal zijn evenbeeld zouden moeten zijn. Hij zou lelijk moeten zijn en tegelijkertijd een natural beauty. Hij zou een albino moeten zijn en een zwarte Big Momma, een grijze boekhouder en een paaldanseres, een verlegen veganist en een verliefde afrokapper. Gods wegen mogen dan ondoorgrondelijk zijn, maar iemand met zoveel identiteiten lijdt in mijn woordenboek gewoon aan multiple personality syndrome. We zijn niet allemaal meer die simpele dertiende-eeuwse boertjes, die het leven nemen zoals het is, en hopen dat het na de dood wat aangenamer zal zijn.

Niet alleen is het vrijwel onmogelijk dat wij nog zijn evenbeeld zijn, ook is het niet bepaald wenselijk. Hoewel de mens zich in zijn ontwikkeling heeft gesierd met een laklaagje beschaving, is hij onderhuids nog altijd vals, wraakzuchtig en primitief. Het zou niet best wezen als God even zelfzuchtig en achterbaks zou zijn als zijn edelste schepping zelf. Wat dat betreft is de god zoals beschreven in het Oude Testament menselijker dan die in het Nieuwe. Die god heeft namelijk best veel slechte eigenschappen: senior verwoest een volledige beschaving als die hem niet zint en laat alleen zijn lievelingetje overleven.

Goden die écht menselijk genoemd mogen worden, zijn die van de Grieken: ze stelen, vechten, verkrachten, zijn alleen met zichzelf bezig en plegen overspel. Niet echt het ideale beeld van een afgod om voor te sidderen van respect. De Griekse filosoof Xenophanes maakte daar zich in zijn tijd ook al druk over. Waarom zou je opkijken tegen goden die meer slechte eigenschappen hebben dan de gemiddelde brave ziel die hen aanbidt?

Het is moeilijk, want te zeggen dat God een `kracht' of iets dergelijks is, is ook weer erg gemakkelijk. Maar wat is er dan? Niemand weet hoe Hij eruit ziet, omdat Hij al zo'n tijd niks van zich heeft laten horen. Waar zijn al die nachtelijke verschijningen gebleven, die brandende braambosjes, die huilende Maria-beelden, die ouderwetse wonderen, waarbij er geen goddelijke twijfel mogelijk is? Is Hij dood? Verveeld? Ten onder gegaan aan schandalen? Of heeft Hij er vrede mee gekregen dat zijn gloriedagen voorbij zijn en dat Hij zijn grip op de wereld aan het verliezen is?

Dit is een bekorte versie.

Meer: zie www.spunk.nl of www.nrc.nl

    • Wiegertje Postma