Vaassen - Epe

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week op de Veluwe.

De oliebollen uit de kraam in Vaassen smaken uitstekend. Frontaal bepoedersuikerd wandelen we het dorp uit, het Kersendijkje op, tussen vervaarlijk achteroverhellende bomen door. Eenden snateren onder een van de lichtmasten in de naastgelegen, hartstochtelijk naar vorst verlangende, ijsbaan. Ver kijken lukt niet, mist verkleint het land. En verfraait het. Of ze met een poederdons zijn bijgewerkt liggen weides en akkers mooi te zijn, hun grenzen in het vage, net of ze kilometers ver door gaan. De mist transformeert een zwart paard tot een zwevende bles, een boerderij tot een gebochelde schim met lichtjes in zijn ogen, een vers aangelegd heldergeel rieten dak tot een baldakijn.

Achterlangs prettig naar paard ruikende boerenbedrijven, voert de route over zand-grindpaden. In het bos blijft de mist op de kruinen hangen en maakt de twijgen poezel.

1 dansende buik, 2 dansende borsten en een dubbel-gepufte groet: er passeert een joggend stel - de enige mensen die we onderweg zullen zien.

Op de `Kon. Houtvesterij `t Loo' laten de minuscule mistdruppels het afgevallen blad glanzen als beige fluweel en kleuren ze de beukenstammen purper. Op de vracht beuken volgt een eminent grijs eikenbos, daarna deinen we langs de groen bemoste rock `n roll van eik `n berk. Een groot aantal stammen is hier voorzien van een fluorescerende oranje stip. Al dat oranje moet toch aangebracht zijn door een overijverige vrijwilliger van een oranjevereniging, iemand die het nodig vindt extra aan te geven dat dit bos de familie Oranje-Nassau toebehoort. Althans dat hoop ik vurig. Ik moet er niet aan denken dat al deze bomen aangemerkt zijn om tegen de vlakte te gaan, dan wordt dit fiere bos een knipsel van de kleuterschool.

Dichter wordt het kreupelhout, hoger en takkiger de bomen, met een des te groter effect voor het open veld erachter. Maar hoe open is dat veld? Tot voor kort was het ook bos: enkele gekapseisde kerstbomen getuigen ervan, net het drietal dat nog overeind staat, op hun kluit, een wit labeltje in top.. Verderop groeien alweer jonkies op scheenhoogte en daarachter vermoed ik hun verloren vrienden, verhandeld naar het naastgelegen vakantiehuisjesbos. Ze maken het gezellig in de planken mensenkooitjes, elk met een brievenbus erbij en een eigen perceel buitenlucht.

Het pad wordt een weg langs erven met blafhonden. De wind blaast in mijn nek, een motregentje ontwikkelt zich tot bui. Het wordt serieus regenbroekenweer. Regen en wind jagen het ondiepe water in beken en stroompjes langs de bodem met oranje modder, en maken ranja.

15 km. Kaarten 40, 41, 42 uit: Maarten van Rossumpad. Uitg. NIVON i.s.m. Wandelplatform-LAW, Amersfoort, 2001. Begin- en eindpunt zijn verbonden met Connexxionbus 90 (Epe: halte Politiebureau; Vaassen halte Centrum). Inl. tel. 0900 9292

    • Joyce Roodnat