Politieke & christelijke muizen

Wat weten wij van de politieke voorkeur van muizen, vraagt Paul Steenhuis zich af na de muizenplaag in de Tweede Kamer.

Misschien zijn ze al dood. De muizen. De muizen in de Tweede Kamer, die volgens de berichten van afgelopen weken voor overlast zorgden in de kamers van de volksvertegenwoordigers in het Tweede-Kamergebouw.

Dat die muizen een plaag vormden, hadden de politici en hun medewerkers aan zichzelf te danken: ze lieten te veel etensresten op hun kamers staan, meegenomen uit het Tweede-Kamerrestaurant (`Etensresten lokken muizen in de Kamer', Algemeen Dagblad, 12 december).

Dat is vragen om muizen. Bij mijn buurman rennen de muizen ook altijd over de vensterbank van de keuken, omdat daar altijd iets te halen valt, alle schoonmaak- en verdelgingsacties ten spijt. Het zou pas echt zorgwekkend onnatuurlijk zijn als de muizen niet terugkeerden naar zo'n schatkamer vol voedsel.

De directie van het Tweede-Kamergebouw heeft de Nederlandse volksvertegenwoordigers en hun medewerkers opgeroepen niet meer zo veel eten op hun werkkamers te laten staan. Benieuwd hoe lang de Tweede-Kamerbewoners dat volhouden.

Ook werd aangekondigd dat tijdens het kerstreces, als de volkvertegenwoordigers rond de kerstboom zitten, skiën of anderszins vakantie vieren, nu dus, de muizen verdelgd zouden worden.

Ik vind dat we veel te weinig over de muizenkwestie en de Tweede Kamer te weten zijn gekomen.

Hoe waren de etensresten bijvoorbeeld over het gebouw verdeeld? In de kamers van welke politici of partijen waren de meeste etensresten. En waren daar dan ook de muizen?

Bestaat er bijvoorbeeld verband tussen politieke kleur van een Tweede-Kamerbewoner en zijn of haar etensresten-achterlaatgedrag? En is er verschil tussen mannelijke en vrouwelijke Tweede-Kamerleden in dit opzicht? Zijn mannen grotere sloddervossen dan vrouwen, of klopt dat clichébeeld niet?

Zoiets zou je graag willen weten. Daarvoor zou een parlementair muizenonderzoek op zijn plaats zijn. Maar ik vrees dat de antwoorden op deze vragen in de doofpot verdwijnen, nu de muizen verdelgd worden of al verdelgd zijn.

Maar goed. Omdat het tijden van hoop zijn, licht in de duisternis, deze dagen, hoop ik dat niet alle muizen het loodje leggen in het huis van onze parlementaire democratie. Dat er genoeg over blijven die opnieuw tot een plaag zullen lijden. Want ik voorspel dat na een jaar de voedselresten weer als vanouds in de Tweede Kamer zullen achterblijven. Nachtelijke vergaderingen, politieke stress, zo gaan die dingen.

Dan zal het muizenonderzoek alsnog uitgevoerd kunnen worden. Ik ben daar warm voorstander van. Omdat er nog een ander fenomeen uitgezocht zou kunnen worden, namelijk de vraag of muizen ook politieke voorkeuren hebben. Met andere woorden of er linkse, rechtse, of misschien wel streng christelijke en populistische muizen zijn.

Onderzocht zou kunnen worden of muizen bijvoorbeeld wel veel kip- en pizzaresten in de VVD-fractiekamers opeten, maar die zelfde kip- en pizzaresten in bijvoorbeeld de PvdA-ruimtes links laten liggen. Als dat is vastgesteld, zou onderzocht moeten worden: zijn muizen die dat doen nu politiek links of rechts? Of zijn voor muizen alle etensresten gelijk, ongeacht geloof, huidskleur of ras, en zijn er andere belemmeringen waardoor ze niet toetasten?

Vragen om bij stil te staan zo rond deze kerstdagen.

Ook al omdat er in dit opzicht interessante voorbeelden zijn: er zijn eerdere gevallen gemeld, waarin muizen al etend stelling zouden hebben genomen in een politiek-maatschappelijk debat, in dit geval de verhouding tussen de islam en de westerse, christelijk-joods georiënteerde samenleving. Daarvan getuigt dit gedicht Islam van de Russische dichter Nikolaj Goemiljov (1886-1921), opgedragen aan O.N. Vysotskaja, en vertaald door K. van het Reve in de bundel Het zesde zintuig uit 1997:

ISLAM

Wij dronken in de nachtkroeg zwijgend chianti

Toen binnentrad, en vroeg om een cherry brandy,

Een lange en al grijzende effendi,

Ten aanzien van het Westen uiterst anti.

Ik sprak tot hem: `Schei uit. Er is geen klant die

Hier warm loopt voor een opgeblazen dandy.

Spreek me niet van het Oosten, want ik ken die

Verhalen van de trouwe Damanjanti.

Hij zuchtte treurig, nauwelijk verstaanbaar:

`De zwarte steen in Mekka, de Kaäba,

Is vals, volgens Hebreeuwse sepcialisten.

En bovendien, wat jullie nog niet wisten:

Onlangs is er een baardhaar des profeten

Door christelijke muizen opgegeten.'