Pat Benatar als voetbalmoeder

Maartje Duin ziet waar het slagveld van de liefde rockster Pat Benatar heeft gebracht.

Bij Amoeba Music, mijn vaste platenzaak, stond een optreden van Pat Benatar aangekondigd. Pat Benatar koester ik als de profete die mij voorspelde dat `love is a battlefield' toen ik een schoolmeisje van acht was. Dat liedje was altijd in mijn hoofd blijven hangen en de titel was een dankbaar citaat in crisisgesprekken met vriendinnen.

Toen ik acht was, waren MTV en de Hitkrant bij ons thuis verboden, want mijn ouders zagen al in hoe pedagogisch onverantwoord dat blaadje was, lang voordat Emile Ratelband er seksuele voorlichting in gaf. Ik wist dus niet hoe Pat Benatar eruit zag.

Nu, twintig jaar later, kreeg ik eindelijk de kans die achterstand in te halen. Pat kwam hier optreden bij wijze van cd-presentatie, samen met haar man, de gitarist Giraldo. Ze waren in 1981 voor het laatst in Nederland geweest, maar hier stond Pat bekend als `one of rock's enduring legends'. Haar nieuwe album heette Go en de zangeres stond erop afgebeeld als een blanke Grace Jones, met haar roodgestifte mond wijd open – dat was de `o' – en paarse eyeliner tot aan haar slapen. Haar verschijning paste precies bij de ferme taal die ze uitsloeg.

In de platenzaak had zich een menigte van zo'n tweehonderd fans verzameld. Ik herkende drie types.

Voor mij stond de oude rocker. Hij had zijn dun geworden haar in een paardenstaart gebonden, of juist onder een baseballcap verstopt. Voor de gelegenheid had hij dat versleten zwarte T-shirt met tourdata aangetrokken, dat onderin zijn kast lag en waar zijn kinderen hem altijd om beschimpten. Hij was hiernaartoe gereden in zijn pick-uptruck van twee meter hoog, waarop een bumpersticker van Metallica was geplakt, want in LA maken niet de kleren, maar de bumperstickers de man.

Naast de oude rocker stond de retro-Pat Benatar. Die had haar vriendje meegebracht, een jongen met warrig zwart haar die een hasjwalm verspreidde. Zelf had ze een asblond kapsel met paarse plukken en droeg ze een kort rokje met beenwarmers. Retro-Pat en retro-Giraldo reden in een roestige Toyota met een anarchistenteken achterop, een Free Tibet sticker, en de boodschap `Regime change starts at home'.

Tenslotte was er een type dat ik niet helemaal kon plaatsen, en dat wat plompverloren tussen de oude rockers en retro-Pats in stond. Het was de soccer mom, met lichte make-up en een zwartleren parka. Zij dankte haar naam aan de voetbalwedstrijden waar ze haar kinderen in het weekend naartoe bracht in haar ruime SUV (Sports Utility Vehicle). Op haar bumpersticker stond `My kid is an excellent student at Virgil Highschool'. In de rechteronderhoek zat er een van de Amerikaanse vlag met de leus `Support our Troops'. Die laatste was niet haar idee geweest. Haar man had haar na 11 september overtuigd om nu eindelijk republikeins te stemmen. Zelf deed hij dat al jaren, vanwege het belastingvoordeel voor zijn eigen bedrijfje. Veel verzet had ze niet geboden. Haar wilde haren was ze al kwijtgeraakt toen ze luiers moest verschonen, dan kon zo'n sticker er ook wel bij. Pat Benatar, haar oude idool, was ze al lang uit het oog geraakt. Maar toen ze langs de muziekwinkel reed, herinnerde ze zich opeens weer de tijd waarin ze met vriendinnen rockconcerten afliep, en na afloop backstage de drummer probeerde te versieren. Ze had haar SUV geparkeerd. Ze hoopte dat Pat haar paarse eyeliner op had.

Daar kwam Giraldo op. Zijn armen waren bedekt met tatoeages en zijn grijze haar was in stekels geknipt. Hij kondigde zijn vrouw aan. Deze nam plaats op haar kruk. Ze zong drie liedjes van haar nieuwe cd voordat ze, even trefzeker als twintig jaar geleden, door de platenzaak schalde: `We are young / Heartache to heartache we stand / No promises no demands / Love is a battlefield.'

Na afloop wenste ze iedereen een gelukkig Nieuwjaar, en verontschuldigde ze zich haastig. `We hebben vanavond een pyjama-party van onze dochter', legde haar man uit. `En dit weekend zes voetbalwedstrijden', zei Pat. Ze knoopte haar zwartleren parka dicht.

    • Maartje Duin