Niet te min

Nu Remco Campert het met zoveel woorden gezegd heeft in het televisieprogramma Wintertijd is het officiëel: Armand was ruiger dan Boudewijn de Groot. In 1967 nam Herman van Loenhout alias Armand het stokje over als nationaal protestzanger. Waar De Groot en vaste tekstschrijver Lennaert Nijgh deftige protestliedjes maakten als `Welterusten mijnheer de president' en de Dylanvertaling `Er komen andere tijden', schopte Armand heftig om zich heen en blies hij woedend in zijn mondharmonica. In `Ben ik te min' haalde hij het vermaledijde establishment onderuit toen hij zijn liefje ter verantwoording riep over `jouw moeder die ik moest aanhoren met haar achterlijk gezwam/over de studie van je broer'. Armand was een bonafide lid van het proletariaat die zichzelf met recht te min kon voelen `omdat je pa in een grotere kar rijdt dan de mijne'. Met `Blommenkinders (`leg die stiletto's neer') had hij in datzelfde flowerpowerjaar zijn enige andere hit, waarna Armand zich een Koos Koets-achtige reputatie verwierf als voorvechter van legale softdrugs die tot op de dag van vandaag optreedt in café's en theaters. In de serie singlescompilaties onder auspiciën van het Nationaal Pop Instituut wordt op de drie cd's van Armand: Singles A's & B's aangetoond dat Van Loenhout meer is dan een one hit wonder. Zijn maatschappelijk protest nuanceerde hij in `De oorlog woedt in jezelf' en het cynische `Je broer wordt ook soldaat', terwijl hij in `Lijpe Harrie' vol humor en compassie kon zingen over de zelfkant van de drugscultuur. In de psychedelische folksongs `Op de tandem naar Marokko' en `Waterfiets' blinkt hij uit in een luchtig surrealisme en in `Hasjiesjman' ging hij Doe Maar voor met geloofwaardige Nederlandstalige reggae. Al te drammerig werd zijn muziek toen hij in `Zoethoudertjes' de arbeidersklasse vermanend toesprak met Marxistische retoriek en hij zich verplaatste in het lot van gastarbeiders in het kreupele rapnummer `Farouk'. De inmiddels 57-jarige Armand doet zichzelf tekort door steeds maar weer terug te komen op nieuwe versies van `Ben ik te min', zoals recentelijk met de skagroep Let's Quit. Dit boeiende carrière-overzicht laat zien dat hij meer was dan de hardnekkige hippie met zijn loeiende stoomfluitharmonica, die overigens nog net zo keihard door merg en been snerpt als toen.

Armand: Singles A's & B's (Hunter Music/Universal)

    • Jan Vollaard