Opinie

    • Youp van ’t Hek

Kerstdiners

Jacques Wallage moest wennen aan de nieuwe manier van bidden. Schoenen uit, blik naar het oosten en maar buigen. ,,Allah is groot, Allah is machtig”, prevelde hij een keer of honderd. Papa, doe normaal, dachten zijn vrouw en dochters, die onderhand worstelden met hun nieuwe hoofddoekjes. Ze knelden. In plaats van een mooie Château Margaux 1988 stond er een pot geurige muntthee op tafel te dampen. Het menu was geprint op het briefpapier van de gemeente Groningen. Niemand durfde iets te zeggen uit angst voor een corrigerende tik van de op hol geslagen burgervader. Voortaan altijd couscous met schapenvlees.

Bij Trix was het, ondanks de aanwezigheid van de kersverse wolk Amalia, ondertussen ook niet echt gezellig. Het was vooral gespannen. Een paar keer probeerde Mabel een verhaal uit haar studententijd te beginnen, maar een harde schop van Friso onder de tafel zorgde voor een voortijdig einde.

,,Geen studententijd”, siste de prins. Er vielen ongemakkelijke stiltes. Op een gegeven moment stoorde Mabel zich in haar zenuwen aan een stukje hagel dat in haar haas zat. Ze spuugde het nogal demonstratief uit. De hele tafel keek haar aan. Wat zat ze nou te zeuren over zo’n lullig loden kogeltje? Ze had toch wel eens grotere kogels gezien? Jorge, de vader van Máxima, keek geïrriteerd. Dat kwam niet alleen door dat lullige stukje munitie, maar ook door zijn dochter, die veel te emotioneel gesproken had over de kleine Amalia. Ze was zo verliefd op de heerlijke baby en hoopte het kindje nooit te verliezen. Dat leek haar zo erg: als moeder je kind kwijtraken. Jorge zweeg.

Bij de Van der Vaartjes thuis wilde het ook al niet vlotten. Daar aten ze traditiegetrouw de balletjes gehakt. Maar Rafael kreeg de bal niet aan zijn vork geprikt. En telkens als hij er in wilde snijden schoot de bal van zijn bord. Zowel hijzelf als zijn Sylvie zaten onder de vette jus. Hoe hij het ook probeerde, hij raakte de bal steeds maar half. De wanhoop spoot uit zijn ogen.

Bij Jort en Georgina was het echt knallende ruzie. Dit was hun eerste ontmoeting zonder televisiecamera’s en het gesprek wilde dan ook niet echt vlotten. Zomaar gewoon met zijn tweeën. Er vielen pijnlijke hiaten.

,,Anders klap je voor me als ik iets gezegd heb”, opperde Jort, maar daar wilde het opgespoten soapsterretje niets van weten. Zij stelde de hoofdredacteur voor zelf een video-opname te maken. Dat praat veel gemakkelijker.

,,Als ik praat ben jij de cameraman en als jij praat dan shoot ik jou”, kirde het popje, dat voor deze keer glitters in haar lipstick had gedaan. ,,En misschien kunnen we de beelden nog verkopen aan AT5.” Ze jengelde als een klein kind. Ze moest en zou haar zin krijgen.

Bij Gretta en Wim was het op eerste kerstdag ook niet echt lekker knus. Hoe goed ze afgelopen maandag ook hun best hadden gedaan in Nova. Gretta was boos. Het feit dat Wim eerst heel dom had verraden dat het rehabilitatiegesprek handjeklap geregeld was met een goede vriendin, de dochter van Boebie Brugsma, die in de redactie van het programma zit, was nog tot daar aan toe. Maar dat hij daarna openlijk vertelde dat zij de domste muts van Amsterdam-Zuid is, die nog niet eens wist dat er in de Tweede Wereldoorlog zes miljoen joden waren vermoord, sloeg werkelijk alles. Volgens Wim wist ze het echt niet. En nu zat hij haar aan tafel een beetje bij te spijkeren. Zodat ze op allerlei recepties niet weer een pleefiguur zou slaan. Hij legde uit dat Saddam gepakt was en Osama nog niet. Het bonkte onder haar zwart geverfde kapsel. Wie van de twee had ook alweer een baard? Wat was het toch moeilijk allemaal. Toen Wim zei dat Yasser Parkinson had, vroeg ze of Parkinson een terrorist was.

De Wallages, de Oranjes, de Van der Vaartjes, de Keldertjes en de Duisenbergjes keken treurig naar buiten. Ze wilden allemaal sneeuw en wel onmiddellijk. De enige die het vrolijk had was Ayaan. Onder de kerstboom hief ze haar zevende glas en riep proestend: ,,Op Allah.”

    • Youp van ’t Hek