Buren en familie staan niet meer één, twee, drie klaar

Eerst kijken of je zelf de hulp kunt organiseren die je nodig hebt; schakel familie, kennissen of buren in. Als dat alles niet meer lukt, meld je je bij de overheid. Als dit uitgangspunt van het kabinet wordt toegepast op de zorg, dan stuiten we onmiddellijk op een forse blinde vlek in het beleid. De maatschappelijke ontwikkeling neigt juist naar het tegenovergestelde, naar individualisering, naar een afnemende betekenis van familie- of buurtbanden. Het is daardoor juist steeds moeilijker om zelf de benodigde hulp te organiseren.

Het overheidsbeleid inzake de zorg is erop gericht dat de zorg de markt op moet. Niet langer berust het monopolie bij de traditionele instellingen, maar worden ze juist afgebroken (extramuralisering) en moeten mensen de markt op, op zoek naar de bij hen passende zorg. Daarvoor is het P(ersoons)G(ebonden)B(udget) ingevoerd. Mensen met een (geïndiceerde) zorgvraag krijgen een eigen budget om de zorg in te kopen. In de praktijk leidt dit tot excessen, waarbij dankzij het PGB kinderen betaald worden om hun ouders te verzorgen. Het gaat hier om een ordinaire smoes om vergaande bezuinigingen te kunnen verhullen. Bezuinigingen die voor de welgestelden geen probleem opleveren; zij kunnen zichzelf immers best helpen door zich bijvoorbeeld vrijwillig bij te verzekeren.

    • Jos Brok