Tot eeuwig genoegen in het geheugen

Al jarenlang verrichten de Engelse Aardman-studio's wonderen in klei. Wie nog nooit iets van ze heeft gezien, móet vanavond echt naar Chicken Run kijken, want de plasticine-figuurtjes die uit deze studio komen hebben de gave zich in je geheugen vast te zetten tot eeuwig genoegen. Een kip die met een eierklutser een tunnel graaft om uit de ren te ontsnappen. Een kip met een paarse bivakmuts. Kippen in paniek. Kijk maar, je raakt ze nooit meer kwijt.

Wie het andere werk van schepper (regisseur is hier echt een te mager woord) Nick Park al kent, zou teleurgesteld kunnen zijn door deze eerste lange speelfilm van zijn hand. Niet dat het geen vakwerk is, met prachtige grappen, visueel en verbaal. Maar de eerste films van Park waren zo volkomen anarchistisch en buitelden zich zo onverwachts een weg over het scherm, dat het absurde evengoed een stijlkenmerk van hem leek te zijn als het werken met plasticine. Maar dat is dus niet zo. Sinds hij beroemd werd met Creature Comforts, een reeks interviews met dieren in de Zoo, is Park naar steeds `normalere' verhalen toegegaan. Voorzover de ontsnappingspogingen van pluimvee uit een kippenfarm normaal kan worden genoemd, natuurlijk.

Maar je kunt toch minder hard lachen om een kip op een driewieler dan om een schildpad die staat te oreren over het leven in het reptielenhuis en dan ineens een strandbal tegen zijn kop krijgt gegooid (Creature Comforts). Of om een hond die wordt rondgeslingerd als zijn boormachine vastloopt in het hout (A Grand Day Out). Of om een pinguïn die zich met behulp van een afwashandschoen als kip vermomt (The Wrong Trousers).

Maar goed, laten we de pret niet drukken. Chicken Run blijft een heerlijk verhaal, losjes gebaseerd op The Great Escape, en zeker in het begin complete scènes daarvan naspelend met kip Ginger in de rol van Steve McQueen. Een poging om als mens verkleed te ontsnappen, in een houten staketsel met nog vijf andere hennen, tot verbijstering van de waakhonden, was zelfs niet bij McQueen opgekomen.

Ook de grote vijanden, Mr. en Mrs. Tweedy, die hun toch al niet zachtzinnige legbatterij willen omvormen tot een kippenpastei-fabriek, zijn met veel gevoel voor humor en karakter bedacht. Hetgeen vooral tot uiting komt in de scènes die ze samen hebben. Let op de sjofele meneer Tweedy, die wel in de gaten heeft dat de kippen iets van plan zijn, maar die zich door zijn vrouw ervan laat overtuigen dat hij het zich inbeeldt. Tot het te laat is natuurlijk, want het loopt `normaal' goed af.

Chicken run (Nick Park & Peter Lord, 2000, Engeland), Ned.3, 20.30-21.50u.

    • Bas Blokker