Helemaal ingepakt door de opgefokte jonge loser Gary

Een rij wc-hokken, van die verplaatsbare plastic dingen zoals je ze veel in de bouw ziet. Dat is het decor van Crazy Gary's Mobile Disco en misschien staan de plee's op hetzelfde terrein als de mobiele disco, die aan het zicht is onttrokken. Uit een van de wc's komt een gozer gevallen, een blikje bier in zijn hand en tevens achter de hand, want het hok fungeert als een voorraadkast vol drank.

Welkom in de excessieve wereld van Crazy Gary, een personage van de Britse auteur Gary Owen en hopelijk geen zelfportret. Want deze zuipende, spugende, scheldende Gary-op-het-toneel schrikt er niet voor terug om zijn vijanden, en dat zijn er veel, tot bewusteloosheid toe in een hoek te trappen. Hij is, kortom, zo'n opgefokte jonge loser waar je in het dagelijks leven met een wijde boog omheen loopt. Maar hier pakt Gary je in.

Door zijn geestigheid, zijn passie, de sprankeling van zijn of Gary Owens proza. De spelers maakten een heerlijke mix van MTV-, gabbers- en Brabantsestapperstaal voor de Nederlandse versie. Daar zitten veel Engelse woorden in, conform de jongerenlandse mode. Dus braakt Gary, vertegenwoordiger van de ,,ongebonden non-working class'', veel fuckerdefuck-woorden uit; hij bluft: ,,I'm gonna be fucking met het lekkerste meisje in de hele wijde klotewereld. Ik zeg het je. Dit eindigt met mij in de armen van de perfect girl.''

Helaas: de perfect girl vindt een ander en Crazy Gary's mobiele-disco-avond loopt niet alleen door haar uit de hand maar ook door een karaoke-artiest die de boel overneemt. De dubbel genaaide Gary bericht erover in een monoloog die het gebeurde heel dichtbij haalt. Je wordt deelgenoot van zijn dromen en ambities, zijn frustraties en desillusies, en zelfs van een sprankje inzicht: ,,Er groeit bad shit in mijn buik. Hoe kom ik er vanaf.''

Owens stuk, op het laatste festival van Edinburgh de grote hit, is een aanklacht tegen een maatschappij die zulke jongens gekweekt heeft, tegen een politiek die hele bevolkingsgroepen uitsluit en aan hun lot overlaat. Maar morele druk ontbreekt in Gary's monoloog volkomen. De jonge acteur Servé Hermans vertelt met virtuoos gemak en in het opzwepende tempo van strakke discobeats. Die horen we soms echt, maar dan geïsoleerd, als onheilspellende slagen – en als opmaat voor een volgend deel.

Want Crazy Gary is niet de enige verteller; na hem komen er nog twee andere, en alledrie werpen een eigen licht op dezelfde avond. Drie monologen, drie losse en toch samenhangende delen, gegroepeerd rond die treurige plee's. Matthew, de karaoke-knul (Jibbe Willems), hoopt op een teken van God en op een artistieke doorbraak, maar zonder pillen is hij zo gek als een deur. Russell (Vincent Rietveld) staat op het punt om zijn verknoeide leven te verlaten, maar vindt de uitgang niet. Pas op het eind komen de enerverende vertellingen bij elkaar en dan heeft regisseur Dormien Van der Meiren ons allang van zijn en Gary Owens potentie overtuigd.

Voorstelling: Crazy Gary's Mobile Disco, door Het Huis van Bourgondië. Tekst: Gary Owen. Regie: Dormien Van Der Meiren. Gezien: 19/12 Het Huis van Bourgondië, Maastricht. Tournee t/m 28/2; inl: 043-3219960 of www.huisvanbourgondie.nl

    • Anneriek de Jong