Jozef van Wissem

Niet alleen bespeelt luitist Jozef van Wissem een voor de eenenentwintigste eeuw buitenissig instrument, hij heeft ook nog een fascinatie voor spiegelstructuren die aan obsessie grenst. Zijn debuut Retrograde Renaissance Lute bevatte louter zeventiende eeuwse stukken die hij achterstevoren speelde. De opvolger, Narcissus Drowning, was een onderzoek naar de palindroom – stukken die van voor naar achter en van achter naar voor hetzelfde klinken. Het nieuwste project, Simulacrum, borduurt verder op die compositorische `parterretrapjes'. Alleen zijn de bouwstenen nu geen afzonderlijke noten maar fragmenten die zijn gesampled en verknipt en tegen live-luitspel worden afgezet. Omdat Van Wissem deze keer geen percussie heeft ingezet en zijn elektronicagebruik goed weet te doseren, is dit album helderder en beter dan het vorige. De wolfstonen uit de klankkast komen goed tot hun recht en geven het wat pronte geluid van de luit net dat beetje rauwheid dat nodig is om het spannend te houden.

Jozef van Wissem tourt komende week met dobrospeler Tetuzi Akiyama. Op 26/12 speelt het duo in Paradox, Tilburg, twee dagen later op het Nijmeegse Valkhof Festival en op 31/12 tijdens het Klap op de Vuurpijl Festival in Amsterdam.

Jozef van Wissem: Simulacrum (BV Haast, 0104)

    • Edo Dijksterhuis