Dode paarden

De zeehondencrèche in Pieterburen kreeg afgelopen weekeinde nogal wat weesjes binnen. Tijdens de storm en het daarmee gepaard gaande hoog water raakten veel jonkies hun moeder kwijt. Het was op het journaal. Via een slang kregen de jonkies vette melk toegediend. Een woordvoerster verklaarde dat ze van hun moeders gescheiden werden omdat ze de zwemkunst nog niet voldoende machtig waren. Dat de natuur soms onberekenbaar en wreed is, is bekend. Ik stel me alleen vragen bij die moeders. Zijn dat dan zulke matige zwemmers dat ze hun kroost door de golven bij zich vandaan laten slaan? Hierover een deskundige raadplegen.

De storm leverde ook een mooi woord op. Of het nou Frank Snoeks was of Martin Hersman, daar wil ik van afwezen, maar zondagmiddag viel `Medeo-effect'. Hiermee werd een verschijnsel benoemd dat kennelijk eerder op de schaatsbaan van Medeo in Almaty is waargenomen, namelijk de rondzingende wind. Schaatsers die een hele ronde de wind in de rug hebben, of juist tegen. Het effect viel dit weekeinde te bewonderen in Eindhoven tijdens de NK allround.

Het dak over de Eindhovense baan heeft een gat in het midden waardoorheen de storm zich naar willekeur toegang verschafte tot de titelstrijd. Soms kwam hij binnen als een behulpzame engel, soms viel hij als een dood paard op de baan. Een onberekenbaar gebeuren derhalve, de NK allround. Het principe van de gelijke omstandigheden werd behoorlijk geweld aangedaan. Maar wie maalde daarom. Snoeks en Hersman in elk geval niet. Mart en Gemser in een andere cabine ook niet. En ik, met mijn kopje thee op de bank, al helemaal niet.

Sinds de grootscheepse verbouwing van 2002 is het Medeo-effect in mijn huiskamer tot vrijwel nihil gereduceerd. De open-haardpartij is verwijderd, het rookkanaal is dichtgestopt en weggewerkt. Tocht in huis behoort tot het verleden. Contact met de natuur buiten verloopt helaas moeizamer. Het contact is eerlijk gezegd louter visueel. Om vast te stellen of het waait beroep ik me op de bomen in de verte. Mijn huiskamer is op een verstikkende manier knus.

Ik was wat blij met dat gat in het dak in Eindhoven. Via dat gat stroomde de natuur mijn huiskamer binnen. Zaterdagmiddag zag ik Mark Tuitert vertwijfeld op een bankje zijn hoofd schudden. De vijf kilometer verkloot, Nederlands kampioenschap verkloot, leven verkloot. Een coach gaat naast hem zitten. Wat zegt een coach nou tegen zo'n jongen? Dat hij de pech had dat er een kudde dode paarden door het gat in het dak op het ijs viel?

Zondagmiddag, het is al donker buiten. Ids Postma voor de camera. Ids erkent zijn falen, met of zonder dode beesten op de baan. Ids geeft antwoord met de verve van wagensmeer: dat het hem allemaal vies tegenvalt.

Ids heeft volgens mij model gestaan voor een Jiskefet-sketch. In een docu-persiflage wordt een boer ondervraagd over humor. Leunend op een hooivork zegt de boer iets als: drie jaar geleden was er in het dorp verderop misschien iets van humor aan de hand.

Ja, ik herken mijn held. Ids.

    • Peter Winnen