Brels blijvende invloed

Thé Lau was een jongetje van een jaar of twaalf, anno 1964, toen hij met zijn vader in café-restaurant Het Huis met de Pilaren in Bergen (NH) zat. Opeens kwam daar een exotisch ogend gezelschap binnen. Zijn vader herkende Jacques Brel. En de kleine Thé wist wie dat was. Op het pick-upje van zijn tante had hij wel eens iets van de Belgische chansonnier gehoord, wat ,,een verpletterende indruk'' op hem maakte. Nu, bijna vier decennia later – zittend bij de niet brandende open haard in hetzelfde Bergense etablissement – kan hij nog onder woorden brengen wat er toen in hem opkwam: ,,Als ik groot ben, wil ik ook de dingen zó menen.''

Dit voorjaar, op een door velen onopgemerkte zondagochtend, heeft de VPRO het optreden herhaald, dat Jacques Brel destijds in Bergen gaf. Vanavond vertoont RTL5 een aantal typerende fragmenten in de documentaire Brel is dood, leve Brel van René Sommer, eindredacteur van Barend & Van Dorp. Ze illustreren de uitspraken van drie Nederlandse vocalisten die zich schatplichtig aan Brel betonen: Thé Lau, Huub van der Lubbe en Paul de Munnik. En het mooie is, dat dit drietal niet blijft steken in obligate praatjes die zo vaak in andere programma's over collega-artiesten worden afgestoken. Lau, Van der Lubbe en De Munnik blijken oprechte bewonderaars te zijn, die af en toe zelfs enige verlegenheid moeten overwinnen om de daarbij passende woorden te vinden. Zo knikt Thé Lau, als hem wordt gevraagd of Brel nog steeds over zijn schouders meekijkt: ,,Hij heeft me ook wel eens een tekst doen weggooien.''

Sommer wisselt hun reacties niet alleen af met stukjes Brel in Bergen, maar ook met twee zijlijntjes. Hij volgt de jonge Nederlandse chansonnière Wende Snijders naar haar eerste optreden in Parijs, wat met het onderwerp van dit programma niet veel te maken heeft. En ook vraagt hij uitgever-verzamelaar Vic van de Reijt naar de sporen die Brel in Nederland heeft achtergelaten. Een komisch curiosum in diens verbluffende platencollectie is de platte versie die Ted de Braak ooit maakte van het prachtige Le moribond: ,,Aju publiek, ik moet nu gaan / aju publiek, ik ga naar moeders toe...''

Brel is dood, leve Brel is geen Brel-biografie, maar vertelt in alle rust wat Sommer over 's mans blijvende invloed wilde vertellen. Die rust is weldadig, zodat de reclame-blokjes des te meer zullen storen.

Brel is dood, leve Brel, RTL5, 22.40-23.40u.

    • Henk van Gelder