Titel nog niet bekend

Jammer genoeg zijn Pieter Bouwman en George van Houts niet erg doortastende interviewers. Het wekelijkse VPRO-kunstmagazine R.A.M. bevat soms heel behoorlijke reportages en het is het enige wekelijkse culturele magazine van de publieke omroep. De indruk van los zand wordt echter onnodig versterkt door de laconieke presentatie.

Gisteren verzuimden Bouwman en Van Houts door te vragen toen Maria Goos, schrijfster en regisseuse, over haar VPRO-dramaserie Lieve mensen uit eigen beweging zei: ,,Er is iets mee.'' Laat maar even komen, dacht ik hoopvol, maar de ondervragers duwden de voorzichtige opening meteen in de richting van een eerder in Vrij Nederland geformuleerde bedenking, namelijk dat Goos voor het eerst hoofdpersonen zou hebben geportretteerd die minder goed in staat zijn tot verdedigingsmechanismen, en dus dramatisch minder interessant.

Goos weerlegde dat argument overtuigend. Lieve mensen gaat over twee voormalige daklozen, het paar Dree (Peter Blok) en Ietje (Loes Luca), dat door de sociale dienst in een ruime flat in een buitenwijk zijn neergeplant. Het kost ze moeite te wennen in die omgeving: ,,Je moet me niet meer alleen laten met dat huis!'', verzucht Dree. Van het balkon op één hoog heeft hij een ladder neergelaten naar het hondenveldje.

De kracht van deze personages is juist dat ze zo naakt en direct zijn, en daardoor dingen zeggen die de personages uit Oud geld, Familie of Cloaca nooit zouden durven formuleren.

Het aardige van die even merkwaardige als onopgesmukte Goos-taal is de universele geldigheid. Zo zei Ietjes verwaarloosde 21-jarige dochter Flower (Eva van der Gucht) gisteren: ,,Je moet me alles geven'', iets wat alle kinderen wel zouden willen.

Lieve mensen lijkt nog het meest op een stuk van Beckett gespeeld door het Werkteater. Daar is niets mis mee. Het probleem zou wel eens de vormgeving kunnen zijn. De serie bestaat uit sketches van acht en een halve minuut, die door Goos en haar cameraman en coregisseur Michel Langenberg in één ongemonteerde camerainstelling opgenomen werden. Die ruwe, documentaire vorm voegt niet veel toe aan de lapidaire, bijna abstracte teksten en situaties; het lijkt een beter idee dan het is.

Het is ook ingegeven door budgettaire beperkingen. Het project waarmee Goos als regisseur debuteert heeft een lange geschiedenis achter de rug. Vorig seizoen wilde de VPRO het uiteindelijk wel produceren, maar dan moesten de afleveringen passen in het aan de kinderdagtelevisie ontleende format van ultrakorte programma`s. Dat idee is inmiddels bij gebrek aan succes weer verlaten; nu mogen drie afleveringen achter elkaar één programma van 25 minuten vormen, met dien verstande dat de laatste van de drie sketches de week erop aan het begin herhaald wordt. Als er iets is met Lieve mensen, dan is het dit soort kunstgrepen, uiteindelijk niets anders dan varianten op het gesol dat de beste drama-auteur van Nederland de laatste jaren voortdurend ondervindt van de bobo's van film en televisie.

    • Hans Beerekamp