Mode maken met de Chicks on Speed

Toen de elektrodames van Chicks on Speed ooit begonnen met optreden, zagen ze eruit als secretaresses. De Amerikaanse Melissa Logan, de Duitse Kiki Moorse en de Australische Alex Murray-Leslie haalden hun tuttige kleren bij de H&M en ruilden ze na het weekend, want ze hadden geen geld. Toen ze bedachten dat ze er spannender uit wilden zien, bleek er geen geschikte en betaalbare podiumkleding te vinden. De voormalige kunstacademiestudenten begonnen met het verknippen van kleren en lappen van de markt en bewerkten ze lomp met verf en tape. Designerskleding was toen nog de norm. In de pers werden ze dan ook de Flintstones genoemd. En dat was niet aardig bedoeld.

Inmiddels is huisvlijt weer in de mode, staan de Chicks on Speed in hippe bladen en zijn hun shows meer dan ooit doe-het-zelf. Tijdens optredens smeren ze elkaar in met fluorverf, rennen ze rond met stoffen of knippen elkaars haar. De muziek toveren ze uit een laptop, terwijl ze doen alsof ze echt spelen op gitaren van karton.

Vrijdagnacht in het Rotterdamse Nighttown, tijdens het door Electronation georganiseerde F-Industry, waren schaar en tape zelfs even belangrijker dan de microfoon. Tijdens de performance, waar Kiki Moorse ontbrak wegens privé-omstandigheden, produceerden de Chicks on Speed met een aantal meegereisde kunstenaars in hoog tempo en in complete chaos verschillende outfits. Op een catwalk, waar drie jonge Nederlandse ontwerpers eerder hun creaties showden, raceten ze op de naaimachine, maakten ze zeefdrukken en bespoten ze stof met graffiti, waarna ze er schijnbaar lukraak stukken uit knipten. Al gauw was een van de Chicks omwikkeld met stof en ingesnoerd met tape. Even later lag ze vastgeniet aan het podium en spatte de neon verf in het rond. Op het scherm erachter zoefden My Little Pony's, reusachtige rode lippen, schietgrage speelgoedsoldaten en collages van tietenmonsters voorbij en filmpjes van lijzig dansende mensen en fluorescerende travestieten. De uiteindelijke collectie zag er nog goed uit ook.

De Chicks on Speed waren zo druk met textiel, dat ze het musiceren wel aan andere, minder bekende artiesten moesten overlaten. Dat was niet erg. Anat Ben-David bijvoorbeeld bracht prettig hysterische, elektronische punk. De Berlijnse Jamie Lidell maakte vrolijke, stampende elektronische herrie. Toen zangeres Kevin Blechdom mee begon te spelen op onder andere een banjo, kwam er nog meer variatie. Zo hoorden we een knallende cover van Dolly Partons 9 to 5 met veel country-snikken, en een jodelliedje waarin Blechdom wel een koekoeksklok leek. Tot twee keer toe verrasten ze met een frisse, opgehipte versie van het eigenlijk oervervelende Jingle Bells.

Concert: Chicks on Speed e.a. tijdens F-Industry, 19/12 in Nighttown, Rotterdam. Zie ook www.chicksonspeed.com

    • Lukas Keijser