IJskanaal

Dit is zo'n zaterdagmiddag die alle aanleiding geeft tot binnen blijven. Buiten wappert een windvlaag een paraplu aan flarden. Onder het kozijn hangt een spin aan zijn eigen draden in de stromende regen. Hij houdt het aardig vol in het pokkenweer. Ik zet de televisie aan en zie schaatsers op een uitgeslagen baan rondjes draaien. Ze schaatsen buiten, eerlijk, ze schaatsen buiten.

Mart Smeets heeft een forse trui aan en handschoenen zonder topjes. Hij praat zichzelf warm en laat zich het woord `waterkoud' een aantal malen smaken. Wij Nederlanders houden van praten over het weer, over het slechte weer met name. De voorspelling van de weerman is het kompas voor de schaatsers op de baan. De schaatsers zijn in mineur over de wind en de regen, zeker nu gedacht wordt aan extra dweilen over de ijsbaan. Rintje Ritsma staat langs de kant te mokken dat dit toernooi vanwege het weer `een beïnvloedbaar iets' is. Een toernooi als een beïnvloedbaar iets... Niet alleen het lichaam van Ritsma vertoont tekenen van slijtage.

Tijdens de dweilpauze is een reportage over paardensport te zien. Het Limburgse echtpaar Van der Zwan staat bij hun stallen te popelen om het grote nieuws te melden. Meneer Van der Zwan neemt het woord. Hij heeft op een veiling in Ankum de wondermerrie Poetin gekocht, voor tweeënhalf miljoen euro. De beoogde stal voor het pronkstuk staat nog leeg, het elektrisch bedienbare hek voor de warme plek glijdt soepel open. Een paard kopen voor je vrouw, het bestaat dus nog. Bij mij ligt de grens bij een flesje parfum.

Mevrouw Van der Zwan heet Patty en zo ziet ze er ook uit. Rood windjack, haar onberispelijk door de spray. Patty is dolblij. Ze moest zelfs huilen toen haar man het laatste bod op de veiling uitbracht. Ze is amazone en gaat met Poetin dressuur rijden. Manlief neemt het fokken met Poetin voor zijn rekening. Waar is het cadeau, Poetin zelf? O, die staat nog even in Duitsland.

We krijgen de verkoper van Poetin vanuit Osnabrück in beeld. De merrie staat binnen. Ook over de grens is het waterkoud. Binnen mompelt de eigenaar dat het een mooi exemplaar is, alsof het een tweedehands wagen betreft. Poetin, die heeft jaren droog gestaan in de garage bij een oud vrouwtje! Daar verschijnt de merrie in beeld. Ik zie kleurverschil bij de vacht en vermoed open wonden onder de bandages bij haar enkels. Koliek? Kreupel? Ja, net aangekochte paarden vallen tegenwoordig dood om in de wei. `Je moet haar zien lopen, dan zie je pas hoe bijzonder ze is', zegt Patty nog, al enigszins in de verdediging en ze kijkt op haar manier gelukkig naar man Peter.

Na het dweilen draait Gretha Smit snelle rondjes tijdens haar drie kilometer. Ze rijdt in weer en wind een wondertijd en blijft naderhand broodnuchter. Gretha is graag buiten, dat zie je aan alles. Gretha heeft het altijd koud, haar handen mogen onder moeders oksels. Het kan niet anders, dit natuurmens slaapt met sokken aan in bed.

Ik kijk even op teletekst. Er verschijnt een bericht dat het bobsleeën in het Franse winteroord La Plagne niet doorgaat omdat de koelaggregaten het ijskanaal niet bevroren kunnen houden.

De natuur laat ons dit weekend lelijk in de steek. Zelfs de spin voor mijn raam heeft de moed opgegeven en is gaan schuilen.

Een merrie met de naam Poetin voor tweeënhalf miljoen euro, een smeltende bobsleebaan, Ritsma en het beïnvloedbare iets. Wat is er aan de hand met deze zaterdagmiddag? Ik kruip extra vroeg in bed – met kousen aan – en ik hoop op een gewone, bijna saaie sportzondag met schaatsen binnen en paarden buiten.

Wilfried de Jong is televisiemaker en schrijver