Zoenen onder de mistletoe

Albert Verlinde werpt nieuw licht op zijn relatie met Patty Brard. Kerstlicht.

Ik hou niet van roddelen. Nou ja, over anderen praten vind ik niet erg, maar zodra mensen over mij beginnen te fluisteren haak ik af. Ik probeer een geruchtenstroom dus altijd in te dammen nog voordat hij begonnen is en vandaar dat ik deze plek graag gebruik om uit te leggen wat ik vorige week op handen en voeten deed in de keuken van het sjieke hotel Jan Tabak in Bussum.

Dit merkwaardige standje had niets te maken met lusten die ik niet wist te onderdrukken, ik was ook niet als speciale verslaggever van het SBS 6 programma `de smaakpolitie' op zoek naar wantoestanden in de keuken, nee ik was bezig met een vredesmissie en da's toch mooi in deze donkere dagen voor kerst.

Het kwam allemaal door Nieuwe Revu. Dit vrolijke weekblad voor kwajongens op leeftijd had iets aardigs bedacht voor het kerstnummer. In het kader van het aloude thema Vrede op Aarde leek het de redactie wel aardig mensen met elkaar op de foto te zetten die het afgelopen jaar elkaars bloed wel konden drinken. Dit natuurlijk geïnspireerd op de Echte Botercampagne van weleer. Achteraf moet Nieuwe Revu de makers van deze campagne alsnog voordragen voor de Nobelprijs voor de Vrede, want het blijkt eenvoudiger te zijn om Sharon en Arafat of Bush en Osama Bin Laden samen op de kiek te krijgen dan twee BN'ers tussen wie het niet botert. Nieuwe Revu belde eerst met Henk Spaan die in 2003 de toorn van bondscoach Dick Advocaat over zich af had geroepen nadat de columnist in Het Parool had gesuggereerd dat het Nederlands elftal na de nederlaag tegen Schotland hoerend en snoerend door Amsterdam was getrokken. Meneer Spaan weigerde pertinent om Dick Advocaat persoonlijk te ontmoeten.

Kort gezegd komt het er eigenlijk op neer dat de enige kemphanen die wel met elkaar onder de mistletoe wilden zoenen ondergetekende en Patty Brard waren.

Ik heb in het afgelopen jaar regelmatig overhoop gelegen met de Yorin-diva. Achteraf is nooit duidelijk te maken waar zo'n ruzie nou precies over gaat. Feit is wel dat de heibel alleen maar groter wordt als je elkaar nooit tegenkomt. Het werd dus hoog tijd dat we elkaar eens spraken en daarom zeiden we ja tegen Nieuwe Revu, maar we stelden wel onze eisen. Omdat we een tv-programma maken en ons bewust zijn van de promotionele impact van zo'n goedmakertje was onze belangrijkste eis het principe van gelijke monniken gelijke kappen, dus óf allebei een cameraploeg óf helemaal geen camera's. Maar tien minuten voor onze Camp-Davidontmoeting had ik van Patty's productieteam niet gehoord of zij de ontmoeting zouden filmen. Ik had dus geen ploeg bij me en toen Patty met draaiende camera het hotel binnen kwam stuiven, moest Nieuwe Revu weer onderhandelen om die camera uit te krijgen. Ik wachtte in een achterzaaltje op de uitkomst van dit overleg, maar de discussie duurde lang en ik moest weer weg voor een volgende afspraak. Maar hoe kwam ik nu naar buiten zonder door Patty's Posse gefilmd te worden? Een aardige bedrijfsleider van het hotel bood uitkomst en zo kroop ik op handen en voeten door de keuken via de achteruitgang naar buiten. Groot was de verbazing toen de Nieuwe Revu journalist met Patty, maar zonder camera het zaaltje binnenkwam lopen om de foto te maken en ik gevlogen was. Het kiekje is uiteindelijk een uur later gemaakt en in januari gaan Patty en ik samen eten om alles uit te praten.

En als ik dan weer op handen en voeten in een keuken waargenomen word is dat omdat ik stomdronken ben en daar mogen de mensen dan rustig over praten. Da's namelijk geen roddel, da's een feit.

    • Albert Verlinde