The Diskords

De jongste knaapjes aan het garagerockfront, The Diskords uit Portland, mogen dan misschien nog wachten op een enkele indalende teelbal; sinds deze veertienjarige Ramones-adepten afgelopen zomer Amerika platspeelden worden ze bloedserieus genomen. Hun debuutalbum, Blame It On The Kids, moet dienen als uitroepteken bij de zojuist verworven status. Dat lukt maar net. Hoewel het met de akkoordenschemaatjes meestal wel goed zit, en de productie van de plaat meevalt als je de volumeknop op tien zet, mis je toch iets van die verfrissende pre-puberwoede die de eerste singles kenmerkte. Klonk de band toen nog als een onderhoudend knokpartijtje op een schoolplein, een paar nieuwe nummers op dit album pretenderen zowaar muzikale frontgevechten te zijn. En per ongeluk ontstaat dan de lamlendige dreun van de indierock. Ook begint de charme van de infantiele teksten te tanen. Vier liedjes over puistjes en piemels gaat nog. Een album lang het leed van de schoolkantine in brugklaslyriek is te veel van het goede. The Diskords debuteren verdienstelijk. Maar al dat talent moet nu gaan rijpen.

The Diskords Blame It On The Kids;

Vinyl Warning/ Clear Spot

    • Nanne Tepper