Ministeriële beloning

Begin jaren negentig werkte ik als groepsleidster op een residentiële groep bij het Paedologisch Instituut in Duivendrecht. Hoewel we als team een tijd lang goed functioneerden, werden we steeds zwaarder belast. Kinderen met steeds zwaardere problemen werden bij ons geplaatst. Net zo lang totdat we overvraagd werden en onze signalen niet opgepikt werden door het behandelingshoofd. Uiteindelijk gingen alle teamleden, net als in uw artikel, één voor één overspannen naar huis en werden de kinderen over andere groepen en instellingen verdeeld. Een van die kinderen was zo moeilijk te benaderen dat geen enkele andere instelling hem wilde. Er is door het ministerie zelfs een aanzienlijk bedrag beloofd aan de instelling die hem wel wilde opnemen. Ook heeft hij 24 uur in de crisisopvang voor volwassenen van de Valeriuskliniek gezeten. Toen men hem niet langer kon handhaven, moest hij weg. Elke generatie hulpverleners en beleidsmakers lijkt zich opnieuw aan dezelfde steen te moeten stoten zonder dat men ooit verder komt dan de constatering dat men zich (au!) gestoten heeft.

    • Lydia Steutel