Huppel - Kotten

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in de Achterhoek.

Na een door de markeringen afgedwongen routewijziging die helaas wegvoert van het gaafste voorbeeld van de monumentale `scholten-boerderijen' waar het Scholtenpad zijn naam aan dankt, houdt de regen ermee op. Op de klinkers ligt een doorweekt bundeltje papier. Een kerstspel. De rol van Sijmen is aangestreept. Heeft Sijmen het kerstspel verloren? Of was hij ontevreden met zijn rol die hem transformeert tot kerstboom (,,wat prikken mijn armen toch?'') en heeft hij het kerstspel weggegooid terwijl hij kwaad naar huis fietste? Ik hoop maar dat het goed komt, ik kan niets doen voor Sijmen en wandel voort.

Beken wringen zich in bochten. Bos maakt plaats voor boerenland, waarna weides en akkers weer wijken voor regimentjes zwartnatte stammen. Hun wortels zitten weggestoken onder het stofgoud van dood blad en dikke dorre varens. Soms lijken ze ontsnapt aan de wrede herfst, eeuwig groen, want van boven tot onder omzwachteld met een karrenvracht klimop.

Middenop de natte zandpaden en in de marges van de klinkerpaadjes lopen soms tractorsporen. Dat is mazzel. Die pletten zo prettig onder de voeten. Vind ik. Het zogeheten coulissenlandschap is in de wintertijd eens zo sexy als 's zomers. Immers, nu de bladeren zijn gevallen, schemert achter de bomenrijen die hier als kamerschermen opgesteld staan, pikant het land door – een cocotte in een hemelbed. Het Achterhoekse landschap doet de dans met de zeven sluiers: nu eens toont het een sappig hoekje gras met een ezel erin, dan weer een gebogen watertje, of een weelderig uitzicht naar een wulpse bosrand, en daar, een antieke hoeve. Echter, nader bekijken lukt niet, telkens zit de kern net verstopt achter de takken.

De zon installeert blauw in het grijs. Ineens zwiept er van alle kanten wind. Bij wijze van verzet flitst de zon nu de bosrand in, waardoor de boomkruinen takje voor takje afsteken tegen een ongepoetste tinnen hemel, terwijl de twijgenwirwar boven de berkenstammen van roze dons lijkt. Op mijn hoofd en schouders tikken druppels. Zon plus regen. Ik heb recht op regenboog, maar er wordt niet geleverd.

De regen stopt, het pad glimt als het spoor van een reuzenslak. De wolken zijn op doorreis, ze maken haast, het gras blikkert met neonscherpte.

De regen begint weer. Een stortbui, een stortbad. De zon maakt van de dichte stralen over de akkers een verguld kralengordijn, en ha!, daar is hij dan. De regenboog. Een gelukzalige performance van de hemelse waskrijtdoos, het ene eind stralend in het grauw boven, het andere bijna op aanraak-afstand tussen de maïsstoppels. Na een kleine minuut verkruimelt de regenboog. Hindert niet.

16 km. Kaarten 11 t/m 14 uit: Scholtenpad. Uitg. Stichting Lange afstands Wandelpaden, Amersfoort, 1995. Tel. regiotaxi 0900 5463636.