Hollandse ziekte

Mijn partner en ik hebben al lang de wens om een pleegkind in ons gezin op te nemen, maar het verbijsterende verhaal in het bijvoegsel heeft ons de lust voorlopig wel benomen. Eigenlijk is dat een drama, want er is een groot tekort aan pleeggezinnen. Maar is het vreemd dat (aanstaande) pleegouders afhaken als ze zo aan hun lot worden overgelaten met een ernstig getraumatiseerd en onhandelbaar kind? En het is niet voor het eerst dat er aandacht is voor falende jeugdzorg, gebrekkige samenwerking en een totaal gebrek aan verantwoordelijkheid van de betrokken hulpverleners. Waarom verandert er niets? Is het soms de Hollandse ziekte: het eeuwig afschuiven van de verantwoordelijkheid naar een andere instantie, nooit knopen durven doorhakken, pappen en nathouden?

Ik heb zelf slechte ervaringen met de Raad voor de Kinderbescherming, die geen bezwaren had tegen onbegeleide omgang van mijn dochter van anderhalf met haar aan harddrugs verslaafde vader. Ons dossier is een halve meter dik, maar een oplossing is er nooit gekomen. Na jarenlange onderzoeken, vruchteloze gesprekken en bemiddelingspogingen waarin de Raad meer bekommerd was om haar eigen neutraliteit dan om het belang van ons kind, hebben de vader en ik zelf een oplossing gevonden voor onze problemen. Niet dankzij de kinderbescherming, maar dankzij de inzet van de verslavingszorg, waar vader eindelijk na jarenlange ontkenning – terecht was gekomen. Vaak heb ik me opgewonden over de incompetentie en het gebrek aan betrokkenheid van de medewerkers van de kinderbescherming, die zelfs zo'n simpele zaak als de onze verprutsten. Maar dat is allemaal niets vergeleken met het leed van het echtpaar Van Straaten. Ze zeggen wel eens dat een samenleving zo goed is als hij voor zijn kinderen zorgt. Wat zegt dat over de onze?

    • Anneloes van Staa