All I want for X-mas

Spunk is een onafhankelijk online jongerenmagazine, verbonden aan de website van NRC Handelsblad, www.nrc.nl. Dagelijks vers met columns, discussies en berichten voor en door 17-jarigen en ouder. Vanaf vandaag wekelijks in Leven &cetera een verkorte versie van een lifestyle-column van Spunk. Deze week die van Renske de Greef (19).

Gedachteloos stop ik mijn pen in mijn mond. Ik begin er zacht op te kauwen, waardoor hij een licht walgelijke smaak verspreidt. Ik staar naar mijn agenda. De vakjes van de komende dagen zijn genadeloos leeg. Ik gooi mijn pen weg en pak de telefoon. ,,Hai, met Renske. Ja, ik wilde het even over Kerst hebben, wat dacht je van een spetterend roze champagnefeest in gala? (..) Oh. (..) Oh, met Thijs, natuurlijk. Eerste bij jouw ouders. En tweede natuurlijk bij de zijne. Nee, natuurlijk, sure, ik verzin wel wat anders. Dag.'' Mijn moeder loopt de kamer binnen. ,,Hé mam. Leuk hè, ik ben de hele Kerst thuis.''

Ik zet de tv aan. Onmiddellijk dreunen de synthesizerbeats van Wham de kamer in. Mistroostig staar ik naar de clip op televisie, waarin jongens met poedelkapsels lachend dikke sneeuwballen naar giechelende meisjes gooien. De open haard, de rozige gezichten, gezamenlijk de kerstboom optuigen, het veelbelovende schuchtere oogcontact: het lijkt wel doelbewust in elkaar gezet om mijn gemis hardvochtig te tonen. Want het wordt Kerst. En ik heb geen vriendje.

En ik vind het erg. Heel erg. De wereld slaat mij om de oren met de liefde. Overal om mij heen zie ik pril dan wel doorgewinterd geluk. Kado's worden gekocht, soep wordt samen verorberd. De bossen puilen uit van de rode wangen en blauwe neuzen die tegen elkaar worden gedrukt. Van koude handen die elkaar verwarmen.

Eigenlijk mis ik al heel lang een vriendje. Het begon met lege dagen, lege avonden. Toen werd het missen van een goede chaperonne vervelend bij dingen als enge feestjes en familieverplichtingen. En daarna wilde ik gewoon weer iemand waarmee je naakt in bed 's ochtends pizza kunt eten. Je weet wel, de normale dingen. En nu met de feestdagen is het nog erger. Want ook ik zou het liefste mijn kerstsok naast de zijne hangen, een rendierentaart willen bakken en samen naar de video van een open haard staren.

En ik haat mezelf erom. Want niet alleen is het `ik heb een vriendje nodig om mijn ballen naar te gooien'- kerstgevoel van Wham om te huilen zo zielig, het feit dat ik een vriendje wil is not done. Een vriendje willen is het laatste taboe. Je wilt geen vriendje, je krijgt er gewoon per ongeluk een. Of niet. En als dat laatste het geval is, is dat he-le-maal niet erg, want alleen moet je juist gelukkig zijn. Ik ben immers een zelfstandige zelfbewuste vrouw van de wereld. Je moet eerst gelukkig met jezelf zijn voordat je een relatie aankunt. Ik moet blij zijn met mezelf en het prettig vinden alleen mij te hebben. Een happy single. En als ik dan dus gelukkig met mezelf ben, heb je dus ook geen vriendje nodig. Ik heb niemand nodig.

Jammer genoeg werkt het anders. Ik wil graag weer iemand. En ook al heb ik de kansen wat groter gemaakt door alles wat los en vast zit te daten en wat jongens (of meisjes) uit te proberen, het is niet gelukt.

Terwijl ik nog steeds naar de tv staar en me er vaag van bewust ben dat ik diepe gevoelens voor George Michael in skipak begin te koesteren, word ik opgebeld. ,,Hee Renske, hier Ben. Hee, jij bent toch ook single? Wil je misschien mee naar een feestje op Tweede Kerstdag? Wordt hartstikke leuk jôh! Gezellig voor mensen die gewoon even geen partner hebben, kunnen we lekker onder elkaar zijn. Gewoon, gezellig.'' Met de hoorn aan mijn oor staar ik met lede ogen naar de tv. Zo voelt het dus als je de bodem hebt bereikt in liefdesland. Als een minderheid, een bedreigde diersoort, als gehandicapten (correctie: romantically challenged), als een zielige club mensen worden we bij elkaar gedreven om het `dan maar' met elkaar gezellig te hebben. Willen alle mensen die mislukt zijn in relaties of het leven even hier verzamelen? Gadverdamme. Hier hoor ik niet bij. ,,Oh, even kijken in mijn agenda.'' Ik doe het echt. Terwijl er vijf minuten geleden niks in stond. Ik staar lang naar de lege vakjes en laat het rotsvaste gegeven tot me doordringen. ,,Tweede Kerstdag zei je hè? Ja, dan kan ik wel. Dus een feestje voor singles?'' Ik zucht diep en weet het: ik hoor er wel bij. Dit is dus mijn soort mensen geworden. En hé, misschien vind ik nog wel iemand.

Voor de onverkorte versie en meer: zie www.spunk.nl of www.nrc.nl

    • Renske de Greef