Marionetten in een cynische wereld

De handen van speler Thomas Wodianka lijken knoppen te bedienen van een radio, een tv of van fijnmazige afluisterapparatuur. Rusteloos zoekt hij naar een zuivere golflengte en zijn stem imiteert jankgeluiden en gespreksflarden. Terzijde tonen videobeelden een fataal aflopende autorit en een met bloed besmeurd interieur.

In Visiters only van de Amerikaanse choreografe Meg Stuart hebben personen geen wil meer, of geheugen. Ze bewegen als fraai aangeklede robots of zielloze zombies. De draadjes in hun hoofd zijn in de war geraakt en hun waarneming is dermate verstoord dat ze slechts fungeren als doorgeefluik van vreemde energieën, als antennes voor brokstukken van de realiteit die ze opvangen en doorstralen.

De acht spelers van Visiters Only bewegen zich daadwerkelijk als robotten. Vertraagd strompelen ze voort in een verknipt bewegingspatroon. Ze bewonen een flatgebouw waarvan de façade lijkt weggeblazen, met gaten en afgebrokkeld pleisterwerk. Het naar Matta Clarks kunst gemodelleerde monumentale decor van Anna Viebrock roept de naargeestige sfeer op van kapot geschoten huizen in Grozny of een verlaten blok in the Bronx. Dit macabere reuzenpoppenhuis met vier kamers op twee verdiepingen en vier achterkamers staat een tikje scheef gedraaid op het podium, zodat de veelal simultane handelingen van acht spelers niet steeds voor iedereen zichtbaar zijn. Niet dat dit geeft want er valt genoeg te zien in deze constante stroom van fabuleus getimede en hecht gemonteerde interacties tussen de dansers.

Aanvankelijk staan ze als bevroren in hun bonte kostuums, met als blikvanger het schoeisel: voor een cowboy stars and stripes-laarzen, voor de vrouwen transparante pumps waar ze vaker naast dan op lopen. Deze curieuze verzameling alien-achtige wezens geeft in twee uur, in soloacts en samen, een verbijsterende show. Vaak is die geestig. Zoals de diva die als ze naar één kant neigt een groteske operalach laat horen, en bij het overhellen naar de andere kant haar stem transformeert in lachwekkend gesnik. Maar onbekommerd grappig is Visitors only niet. Je kunt het zien als een fantastisch eigentijds sprookje met op sciencefiction, horror en voodoo geënte figuren. Een gruwelijke variant op Alice in Wonderland, die ook mooi is vormgegeven, met videobeelden van Chris Kondeks die soms door oorlog verwoeste steden laten zien. Visiters Only gaat in wezen over hoe we als marionetten ronddolen in een onbarmhartige wereld. Vanuit een futuristische invalshoek doet Stuart genadeloos verslag van een wezenloos bestaan in een cynische wereld.

Voorstelling: Visitors Only. Gezelschap: Damaged Goods, choreografie: Meg Stuart. Gezien: 13/12 Rotterdamse Schouwburg. Inl. tournee: www.damagedgoods.be

    • Isabella Lanz