Een keihard ultimatum van premier Sharon

De Israëlische premier Sharon stelde gisteren een ultimatum aan de Palestijnen. Als zij niet onmiddellijk de moslimextremisten aan banden leggen, bepaalt Israël de nieuwe grens, die zal samenvallen met de afscheidingslinie.

Het was een festival van woorden, grote woorden van ministers, wetenschappers en rabbijnen. Topact op de jaarlijkse `Herzliya-conferentie' in de gelijknamige voorstad van Tel Aviv was de Amerikaanse televisie-dominee Pat Robertson, de meester van de hoogdravende rede, die met zijn aanhang van 70 tot 80 miljoen Amerikaanse gelovigen, onder wie president Bush en minister van Justitie Ashcroft, een niet te onderschatten invloed heeft.

De miljoenen, Republikeins stemmende leden van zijn Christian Coalition staan pal achter Israël, want ,,Israël is een wonder van God, zoals de terugkeer van het Joodse Volk naar het land dat beloofd was aan Abraham, Izaak en Jacob een wonder van God is.'' Een tirade tegen de slappelingen van de VN en de antisemitische Europeanen mondde uit in twee ,,nederige'' verzoeken van dominee Robertson aan het dappere, moedige volk van Israël: ,,Pleeg geen zelfmoord. Ruil geen land voor vrede en bescherm de symbolen van ons geestelijk erfgoed in Jeruzalem.'',,Be brave, be strong'', oreerde de dominee.

Een paar uur later kreeg premier Sharon het woord en iedereen in het Midden-Oosten en de Verenigde Staten kon via de satellietzenders meeluisteren. Sharon sprak over zijn verlangen naar vrede met de buren, de Palestijnen in het bijzonder, over pijnlijke offers, over veiligheid en de wens de onderhandelingen over de Routekaart, het internationaal vredesplan, te hervatten. Maar het leek alsof hij de woorden van dominee Robertson tot de zijne had gemaakt.

Hij deed in essentie geen enkele concessie. Hij sprak met geen woord over de achterstand in de uitvoering van de Israëlische verplichtingen die voortvloeien uit dat vredesplan. Hij stelde een keihard ultimatum en kondigde aan dat de omstreden afscheidingslinie versneld wordt aangelegd. Voldoen de Palestijnse autoriteiten niet aan de eis onmiddellijk de complete leiding van Hamas, Islamitische Jihad en de Aqsa-brigades in de boeien te slaan dan treedt het ultimatum – het `ontkoppelingsplan' – in werking. Het Israëlische leger zal dan langs de veiligheidsgrens, die uiteraard samenvalt met het traject van de afscheidingslinie, opnieuw stellingen innemen.

Het staat prominent in de Routekaart, maar iedereen in Israël en de Palestijnse gebieden weet dat de Palestijnse autoriteiten, thans onder leiding van de zwakke premier Qurie, niet de macht, de kracht, laat staan de manschappen hebben om Hamas aan te pakken. Sterker nog, de Palestijnse autoriteiten vertonen verschijnselen van desintegratie (wanbeheer, corruptie, interne strijd) onder druk van de intifadah en de Israëliërs. Het lijkt erop alsof Sharon Qurie al heeft afschreven.

Alles wijst er dus op dat de afscheidingslinie de toekomstige grens tussen Israël en Palestina wordt. Dat betekent dat Israël aanzienlijke delen van de Westelijke Jordaanoever annexeert. De Jordaanvallei, met tientallen nederzettingen, is zelfs geen onderwerp van gesprek meer. De nederzettingen ten oosten van Jeruzalem zijn voor Sharon onbespreekbaar, en hetzelfde geldt voor het Ariel/Kedumin-blok in het hart van wat joden en christenen het land van Judea en Samaria noemen.

Eerder al heeft Sharon gezegd dat Israël de nederzettingen bij Hebron nooit meer zal opgeven. Dan blijven er enkele tientallen `illegale buitenposten' of `wilde nederzettingen' over, en Netzarim en het Gush Katif-blok in de Gazastrook. De meerderheid van de Israëlische bevolking zal ontmanteling van deze nederzettingen in de verdoemde Gazastrook steunen.

Onrust golft echter door Sharons Likud-partij en door de kolonistenbeweging. Van vrijwel iedere politicus verwachten de diehards in Likud en de kolonistenbeweging concessies aan de Palestijnen, maar niet van Sharon, immers de architect van de nederzettingen. In die zin heeft hij zijn nek uitgestoken. Maar hij heeft zich net als vroeger als commandant van de paratroepen goed voorbereid. Zeer waarschijnlijk stappen de Nationale Unie en de Nationale Religieuze Partij uit de regering als er daadwerkelijk nederzettingen ontmanteld worden, maar dan treedt de Arbeidspartij van Shimon Peres tot de regering toe. Daar rekent Sharon, die vrijwel iedere week met zijn vriend Peres dineert, op.

Het kan niet anders of dominee Pat Robertson keerde vandaag tevreden en gerustgesteld door Sharon terug naar Virginia. Hij zal er, met zijn miljoenenaanhang, miljoenen dollars en uiteraard de zegen van God, wel voor zorgen dat ook het Witte Huis de rug recht houdt en net als hij pal achter Israël en ,,het uitverkoren volk'' blijft staan.

    • Oscar Garschagen