Klimaatverdrag

Met instemming en opluchting las ik het hoofdartikel van 3 december, waarin de teloorgang van het Kyoto-klimaatverdrag wordt beschreven en waarin wordt geadviseerd daar niet rouwig om te zijn. ,,Beter de nadruk te leggen op de speurtocht naar technologische alternatieven [...] dan met morele verongelijktheid te blijven hameren op de betekenis van een verdrag dat niet in werking zal treden.'' Maar dan wijst u op grote oliemaatschappijen en autofabrikanten die volop werken aan ,,schone energie uit waterstof''. Dat laatste spruit voort uit een hardnekkig en geniepig misverstand; in hoge mate misleidend. Waterstof is een schone brandstof met tal van (milieu)technische voordelen. Het heeft echter een principieel nadeel, je kan het nergens vinden, je moet het eerst zelf maken. En wel met behulp van elektriciteit, die we op haar beurt eerst uit kolen, olie, gas of uranium moeten produceren. Waterstof is een elegante energiedrager, geen energiebron. Heel iets anders is of we elektriciteit nu en/of straks op duurzame wijze kunnen produceren. Dat kan, en ik ben er vast van overtuigd dat zonne-energie binnen 50 jaar alom en grootschalig toepassing gevonden zal hebben, ver voordat kolen, gas, olie en uranium op zijn. En dan zal waterstof zijn fraaie rol van energiedrager met glans kunnen spelen. Maar een energiebron: nee.