`Hannah aanvaardt geen verlies, ze wacht op het juiste moment, en gaat dan door' John Leerdam

Als de tekenen niet bedriegen, en tekenen bedriegen niet, daar zijn het tekenen voor, staan we pas aan het prille begin van een metamorfose van Amsterdam. Het is er al gezellig, maar het zal er nog echt gezellig worden. Dankzij jou, Hannah – betonnen Hannah, zoals je eigenlijk zou moeten heten.

Ik heb me vandaag twee dingen heilig voorgenomen. Ten eerste. Ik geef het schrijverschap er definitief aan. Niet om mijn vijanden te plezieren, maar omdat ik in de horeca wil. Ik word kroegbaas, of ober, het dondert niet wat, als ik maar ben waar het gebeurt. Ten tweede. Ik ga middenin Amsterdam wonen, in de buurt van het Museumplein. Daar ligt de toekomst. Dankzij jou, Hannah Belliot – keizerin van de Bijlmer die zowel van beton zijt als wethouder van cultuur.

Ik heb mijn beslissing zo makkelijk kunnen nemen omdat alles erop wijst dat jij je zin gaat krijgen.

De sleutels van het Stedelijk Museum heb je al aan onze Joop, de operettekoning, gegeven. Hoe anders te verklaren dat de Van den Ende Foundation zoveel geld aan het museum heeft beloofd? De statuten van de stichting staan alleen de bevordering van theateractiviteiten toe, en tot dusver gaf het Stedelijk, bij mijn beste weten, onderdak aan iets wat men beeldende kunst noemde. Daar gaat dus binnenkort gedanst worden, en gezongen, daar zullen sentimenten worden bevredigd! Bij het vertrouwde gedruis van de bierpomp!

Je begon je carrière, Hannah, met te zeggen dat je van operette hield. Je hebt fantastisch het moment afgewacht, door je vriend John Leerdam, Kamerlid voor de PvdA en multiculti-veteraan, het `juiste moment' genoemd.

Het Museumplein als hart van de uitgaanswereld, als melkkoe van de horeca, wat een droom!

Nu het Rijksmuseum nog. Ook voor het Rijksmuseum lijkt me – of ik moet me zwaar vergissen – het `juiste moment' gekomen. Een tijd geleden vernamen we dat de bibliotheek in het Rijksmuseum een recreatie- en souvenirruimte zou worden. De boeken waren al weg. Dat klonk bijzonder hoopvol. Waar de boekenkast wordt afgeschaft is de tapkast niet ver meer.

En nu hebben ze dan eindelijk dat onaantrekkelijke schuttersstukje, de Nachtwacht, het gebouw uitgedragen. Mogen we aannemen dat het nooit terugkeert, Hannah? Mogen we vertrouwen op je betonnen doorzettingsvermogen?

`Een geboren sloper' noemde je vriend John Leerdam je verder nog. Als je eenmaal begon te slopen, zei hij, bleef je slopen. Wij van de horeca rekenen daarop. Gooi die ruimteverslindende, stoffige troep eruit. Fleur de stad op. Rust niet tot in Amsterdam kermis wordt gevierd op elke vierkante centimeter en tot de bierkraag schuimt in het Rijks.

Je zult toch een goed woordje voor me doen als er binnenkort op het gemeentehuis een aanvraag ligt voor de vestiging van een Komrij's Corner in de museumtuin, gespecialiseerd in bier, mijn eerste bijdrage aan je geweldige vermaakcomplex, Hannah? Ja toch, Hannah?

    • Gerrit Komrij