Wiegersma's liedjes op hoog niveau vertolkt

,,De schrijver verdwijnt altijd achter de vertolker'', zegt Tony Neef in het begin van de voorstelling, alsof er hoognodig iets moet worden goedgemaakt. Maar voor Friso Wiegersma geldt dat nauwelijks meer. Drie jaar geleden verscheen zijn fraaie tekstenbundel Telkens weer Het Dorp, waarin hij zelf onderhoudend commentaar gaf op zijn werk, en nu is er een theaterproductie met dezelfde titel – een elegante hommage, waarin zijn mooiste liedjes worden gezongen door vier vertolkers op hoog niveau. Ze eren de schrijver van Telkens weer, Het Dorp en veel andere nummers voor Wim Sonneveld, Frans Halsema en anderen.

Even doet het stijve openingstekstje – ,,Friso Wiegersma werd geboren op 14 oktober 1925 in Deurne'' – vrezen dat de ode een al te plechtig karakter zal krijgen. Maar al gauw blijken Jenny Arean, Marnix Kappers, Joke de Kruijf en Tony Neef een cabaret-ensemble in de beste traditie te vormen, van wie de zangstemmen gaaf samenvloeien in allerlei groepsnummers.

Verbindende teksten komen er verder nauwelijks aan te pas. De nummers spreken voor zichzelf. De mouvementen van regisseur John Yost zijn fantasierijk zonder in opdringerige choreografietjes te vervallen, en de vijfkoppige begeleidingscombo speelt de fijnzinnige arrangementen van orkestleider Ruud Bos met veel gevoel voor dit speelse genre.

Jenny Arean is vast en zeker de veelzijdigste van het stel. Ze is onweerstaanbaar komisch in het Purper-lied Wat jammer nou..., blaast als een Ronde Ka uit de Jordaan geheel nieuw leven in de lellebellerige Sonneveld-klassieker Nikkelen Nelis (,,drie veren droeg zij slechts, en soms geeneens geen drie'') en laat de stille wanhoop horen van het helaas gekortwiekte Het lachen dat we vroeger deden – een tekst die Wiegersma schreef na de dood van zijn vriend Sonneveld. Naast haar is Marnix Kappers op zijn best in het zotte Gerrit, het hilarisch nichterige Moeder en het malicieuze Lieveling, dat hij – wonderbaarlijk knap – los weet te zingen van de oorspronkelijke Sonneveld-versie. En ook de musicalsterren Joke de Kruijf en Tony Neef, die in andere producties vaak minder goede teksten zingen, wijden zich met respectabel resultaat aan de lyriek en de weemoed in Wiegersma's werk, en aan diens soms behendig verborgen ironie.

De voorstelling eindigt toch nog met Wim Sonneveld, de beroemdste vertolker van deze liedjes. Op het achterdoek wordt een authentieke tv-opname van Het Dorp geprojecteerd, en na verloop van tijd wordt hij bijgevallen door een wondermooi koortje van de vier vocalisten. Dat is een passend slot van een passend eerbetoon.

Voorstelling: Telkens weer Het Dorp, door Opus One Producties. Regie: John Yost. Gezien: 11 dec in de Schouwburg, Amstelveen. Tournee t/m 20 mei. Inl: 020-6125034, www.opusone.nl

    • Henk van Gelder