Openheid voor genodigden

Licht is welkom. In deze donkere dagen voor kerst lijken schimmige affaires nog schimmiger dan anders.

Het bedrijfsleven heeft zijn opsteker gekregen: de definitieve richtlijnen van de commissie Tabaksblat voor goed ondernemingsbestuur, effectief toezicht door commissarissen en actief optreden door aandeelhouders.

Maar werkt de verlichting al? De commissarissen van groothandel Reesink wilden vorige maand enig directeur B. ten Doeschate ontslaan. Hij weigerde. Personeel en klanten kozen zijn zijde. Waar het conflict over ging, wilde geen van beide kampen zeggen. Ook Ten Doeschate niet, die in het bestuur zit van de Vereniging van Effectenbezitters, erkend pleitbezorger van openheid.

Twee weken later brak opeens de vrede uit. De directeur blijft. Afgelopen week kreeg Reesink het predikaat Koninklijk. Feest. De lokale verslaggever tekende fijntjes op dat geen van de commissarissen aanwezig was.

Gisteren vertrok onverwacht bestuursvoorzitter K. de Ruiter van projectontwikkelaar Amstelland. Zijn vertrek werd ingeluid door een onthulling vorige week over een voorgenomen betaling aan een accountant die boekenonderzoek deed bij een grote overname van Amstelland, en privé geld zou krijgen als de uitkomsten van zijn onderzoek de overnameprijs zouden drukken. Het geld werd nooit betaald, de huidige commissarissen kwamen erachter.

Toevallig hield AM vorige week dinsdag een aandeelhoudersvergadering voor de benoeming van een nieuwe commissaris: E. Brinkman, ex-CDA-minister en nu voorzitter van onder meer bouwbedrijvenvereniging AVBB.

De vergadering illustreerde de de kloof tussen goed ondernemingsbestuur op papier en in de praktijk. Amstelland profileert zich in zijn jaarverslag als een transparante en open onderneming. President-commissaris C.Boonstra erkende dat hij de affaire in de doofpot had willen houden. Wie wist wat en wie had waartoe opdracht gegeven? Welke rol speelde De Ruiter? Het bleef mistig. De vergadering was gesloten voor de media, maar nu staan de notulen wel op de Amstelland-internetsite.

Brinkman zelf was niet op de vergadering waar zijn benoeming als commissaris werd besproken. Het is een traditie die een confrontatie met eventuele opposanten moet voorkomen. Het was ook een gemiste kans. Als voorzitter van het bestuur van pensioenfonds ABP, het grootste ter wereld, kon Brinkman zich nu niet profileren als de voorvechter voor openheid en transparantie die ABP graag wil zijn.