`Allochtone ouders helpen niet mee'

Voetbalclub Blerick neemt alleen nog allochtone jeugdleden aan als de ouders meedoen met het vrijwilligerswerk. ,,Ze hebben de ledenstop aan zichzelf te danken.''

Het sportpark van voetbalclub SV Blerick heet 't Saorbrook ('t Zure Moeras) en grenst aan de spoorbaan. Hoewel de wedstrijden wegens het slechte weer zijn afgelast, ligt het natte complex er zaterdag niet verlaten bij. Terwijl junioren op een oefenveld een onderling partijtje spelen, loopt de bestuurskamer vol met clubbestuurders, leiders en vertegenwoordigers van de pers. Oorzaak: een opzienbarende uitspraak van voorzitter John Sars, vorige week. ,,Bij SV Blerick mogen allochtone jeugdspelers alleen nog lid worden als hun ouders bereid zijn zich in te zetten voor de vereniging'', zei hij in een integratiedebat in Venlo, waartoe Blerick behoort.

Sars voegde daar later iets aan toe in de trant van: ,,Mijn club kijkt óók kritisch naar autochtone nieuwe junioren. Als hun ouders weigeren hand- en spandiensten te verrichten, kan de ledenstop ook voor hen gelden.'' Maar de preses had zich al veel commentaar op de hals gehaald. Wat dacht die Sars wel – discrimineerde hij niet met zijn uitsluiting?

De voorzitter zegt ook ,,veel bijval'' te hebben gekregen: normaal winkelt hij op vrijdagavond een half uur bij Albert Heijn, nu verbleef hij daar twee uur om adhesiebetuigingen in ontvangst te nemen.

SV Blerick schrok van alle publiciteit. Daarom geeft zijn kader deze zaterdag graag openheid van zaken. In de bestuurskamer leest bestuurslid Hay Janssen voor uit het reglement van SV Blerick. Iedereen die wil, kan lid worden, staat er geschreven. ,,Want onze club wil een afspiegeling van de maatschappij zijn.''

Daarom ervaart Janssen, fractievoorzitter van de PvdA in de gemeenteraad, de voorwaardelijke ledenstop als vervelend. Voorzitter Sars noemt de stop echter onvermijdelijk. Met luide stem zegt hij: ,,Allochtone ouders participeren zwaar onvoldoende, ze leveren met draaiende motor hun kroost af bij de poort. Ze komen nooit in de kantine. Zo krijg je geen contact.''

En we hebben ze zo hard nodig, luidt zijn noodkreet. Veruit het meeste werk komt neer op de schouders van autochtone ouders. Dat geeft ,,scheve gezichten'', weet de voorzitter.

SV Blerick heeft 800 leden. Er zijn 175 autochtone en vier allochtone vrijwilligers, voornamelijk ouders, terwijl 30 procent van de jeugdspelers van buitenlandse afkomst is. Bij de allerjongsten bedraagt dat percentage zelfs 70. ,,Als een van hun ouders toevallig toch eens langs de lijn staat, ga ik met de jeugdvoorzitter altijd met hem of haar praten. Het leverde helaas geen nieuwe vrijwilligers op'', zucht Sars.

Het vrijwilligersprobleem bestaat niet alleen bij SV Blerick. Al veel langer blijkt landelijk dat allochtone ouders voetbalclubs relatief weinig hulp bieden, waardoor het toch al teruglopende aantal vrijwilligers steeds meer onder druk komt. ,,Het begon tien, vijftien jaar geleden in de grote steden, maar het doet zich nu ook voor op het platteland'', zegt een woordvoerder van de KNVB. De voetbalbond biedt verenigingen daarom hulp aan bij het ontwikkelen van een vrijwilligersbeleid.

Waarom melden de ouders, voornamelijk Turken en Marokkanen, zich niet aan? Dogu Aybogan (25), van Turkse afkomst en speler van SV Blericks derde elftal, vertelt dat ,,de eerste generatie Turken'' vaak niet eens weet wat vrijwilligers zijn: ,,Ze denken dat het werk bij de voetbalclub wordt gedaan door betaalde krachten. `We betalen toch contributie', zeggen ze. Dat hoor je ook van de tweede generatie. Maar ik denk dat die ouders beter duidelijk moet worden gemaakt dat hun hulp niet kan worden gemist. De jeugdleden krijgen brieven mee voor ouderavonden. Maar die kunnen sommige ouders niet eens lezen.''

Mahir Altunkaynak, een jeugdleider van Turkse origine, zegt niet te begrijpen dat zo weinig allochtone ouders bij SV Blerick langs de lijn staan. ,,Mijn vrouw en ik zijn altijd gekomen, we zijn trots op onze kinderen.'' Vreemd, meent hij, dat ze geen vrijwilliger willen worden. ,,Worden ze daarvoor misschien niet gevraagd? Het kan ook zijn dat ze niets met voetbal hebben. Veel oude Turken komen uit afgelegen dorpen, waar ze nooit van het spel hebben gehoord.''

SV Blerick organiseert jaarlijks een jeugdkamp, dat het als ,,een kweekvijver voor het kader'' beschouwt. De helft van de pakweg zeventig deelnemers wordt later vrijwilliger, zo is gebleken. Maar nog nooit nam een allochtoon eraan deel. Aybogan: ,,Turkse ouders laten hun kind niet graag dagenlang van huis gaan, ze zijn heel bezorgd. Vroeger ging ik wel eens met de scouting weg, dan sliep mijn moeder twee weken niet. En ze zocht me tijdens zo'n vakantie altijd op.''

Aybogans ouders kwamen vroeger wél kijken, toen hij als jochie bij VVV'03 voetbalde. En zijn vader fungeerde als chauffeur voor zijn elftal, herinnert hij zich. Hij zegt het vervelend te vinden dat allochtone jongetjes het slachtoffer kunnen worden van de ledenstop bij SV Blerick.

Jeugdvoorzitter John Sonnemans zegt daarover echter: ,,De schuld ligt niet bij ons, maar bij hun ouders. We zijn ook hard voor onze autochtone spelers. Als een ouder niet komt opdagen om een elftal te rijden, dan staat zoonlief er die dag naast.''

Stevige taal – toch is arbeidersclub SV Blerick misschien wel de ,,sociaalste vereniging van heel Venlo'', meent bestuurslid Janssen. Bij de oprichting in 1930 koos de rooms-katholieke club bewust voor een zwartwit tenue. ,,Iedereen had wel een zwarte broek die hij kon afknippen, iedereen had wel een wit overhemd.''

Geen witte club, geen zwarte club, dat maakt SV Blerick populair bij allochtonen. In 1997 won SV Blerick de Fair Play Award van de gemeente, als waardering voor zijn jarenlang gevoerde minderhedenbeleid. Nergens integreren jongetjes zo goed als op het voetbalveld, zeggen ze in Blerick. Maar de club ervaart dat de komst van veel allochtonen ook ,,extra problemen'' oplevert.

In de bestuurskamer verhalen de clubbestuurders daar uitgebreid over. Vier jaar geleden, zegt een van hen, stuurden we zeven, acht allochtonen naar de tien avonden durende cursus jeugdvoetballeider (JVT). ,,In no time haakte het gros af, er bleven er drie over. Binnen de kortste keren waren die ook weg.''

Bestuurslid Janssen: ,,Deze competitie zaten zo'n acht allochtonen in de a-selectie. Wegens verkeerd gedrag – te laat bij een wedstrijd, te laat op de training – zijn vijf van hen teruggezet naar lagere elftallen.''

Dit jaar heeft RKSV Blerick drie elftallen uit de competitie moeten terugtrekken: A2, B3 en C4. Bij A2 stopte de leider omdat zijn team (dertien spelers, van wie elf allochtonen) onhandelbaar was, met de groep was ,,geen land te bezeilen''. B3 (75 procent allochtonen) had geen leider, waarna het jeugdbestuur een noodkreet naar de ouders stuurde. Twee Turkse vaders meldden zich, maar ze spraken amper Nederlands en trokken zich na één wedstrijd terug. C4 kon niet eens aan de competitie beginnen.

De bestuurders vertellen dat hun vrijwilligerswerk niet ophoudt bij het voetbalveld. Zo moest een jeugdleider een keer mee naar de rechtbank in Roermond om te proberen een voetballende ama (alleenstaande minderjarige asielzoeker) aan een verblijfsvergunning te helpen. ,,Dat kan toch niet?''

Bij SV Blerick hebben ze weinig goede woorden over voor de gemeente. Die `beloont' verenigingen met meer dan 20 procent allochtonen met een extra subsidie van 500 euro per jaar. Die `habbekrats' vinden ze schandalig laag. ,,Waarom biedt Venlo ons geen helpende hand, bijvoorbeeld in de vorm van een professionele hulpverlener? Venlo koopt nu de problemen af'', zegt voorzitter Sars, kort voor hij de regen ingaat en sportpark 't Saorbrook verlaat.

    • Guido de Vries