Spaarndam - Vrouwenverdriet

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week nabij het Noordzeekanaal.

Alles is aan het grazen in de Oude Spaarndammerpolder: een vloot grauwe ganzen, twee zwanenparen, een vracht smienten, wat verspreide schapen, honderden meerkoetjes en wat landkoeien. Uit het gras steken tientallen kleine bunkers, betonnen molshopen. Mottig zijn ze, en de favoriete landingsplaats van eksters, zodat ze eerder gemoedelijk eruit zien dan martiaal.

Het heeft gevroren, al het groen is geglaceerd. Witgoud glanzen de ribbelvliezen op de sloten in de winterzon, die onze schaduwen ondanks het ochtenduur oprekt tot lange lijzen.

Dit is een mooi, antiek, klein landschap, maar het wordt gegijzeld door huizenrijen en een weg, en bovendien drukt van bovenaf vliegtuiggebrom dat maar zelden verstomt. Met de slogan `Klagen heeft zin' sporen actiebiljetten op de ruiten in Spaarndam aan tot het opbellen naar Schiphols klachtenlijn. Ik help het ze hopen.

Achter Spaarndam verrijzen heuvels. O nee, dat zijn ook bunkers, bedekt met grond, begroeid met gras en bramen, en toch niet klein te krijgen: her en der steekt er een stuk muur uit, een scherpe hoek, een grijze richel. We bereiken het water. Geen schepen, geen eenden, wel, aan Zijkanaal C, `Hondenschool Martin Gaus'. Op de voordeur zit een bordje met het portret van een Rottweiler en de tekst `Hier waak ik'. Er moet dus minstens één hond zijn. Maar dat is dan een keurige, er klinkt geen blafje. Tot aan welke mate van welopgevoedheid is een waakhond nog een waakhond?

Achter een bulk dicht opeengepakte kale stammen ligt het Noordzeekanaal. De golven zien zwaargroen, plaatselijk werpt de zon er een gouden net over uit. We steken over met Rijkspont 8. Het stel rode containerkranen in de verte doet denken aan een club converserende reuzenstruisvogels.

Afgezien van een stijfbevroren bananenschil is er op de dijk langs het brede Noordzeekanaal weinig opwekkends te beleven. De aanblik van het kanaal wordt afgeleid door het gesuis over de autoweg parallel aan die dijk. Het hoogopgetaste gebied daarnaast heet op de kaart `Stortplaats'. Gifbergen dus, daar verandert het hoofdgebouwtje met de geruststellende naam `Afvalzorg' weinig aan. De entree heeft het aanzien van een crèche: frisse kleuren, ronde vormen. Ja ja.

De routebeschrijving wil ons de hoek om hebben, een ander zijkanaal langs. Weer verder langs die gifbergen, nog meer wandelcorvee. Maar inmiddels is er een brug gebouwd: Zijkanaal D kan worden overgestoken en langs de andere zijde worden bewandeld. Met zicht op een wilde variëteit aan woonarken, -schuiten, en ook kapitale bungalows bereiken we het strakke, wandelaanminnige pad langs de Nauernasche Vaart. Riet strekt de vergeelde pluimen ten hemel, eenden willen ons ontlopen en te water gaan, maar glijden tot hun verrassing met hun platte oranje pootjes over het ijs.

De kleine twintig, meestal flessengroenhouten, huizen die het gehucht Vrouwenverdriet vormen, liggen aan de overkant van het water. Man staart enige tijd door de vogelkijker. Er beweegt daar niets. Hij zegt: ,,Het vrouwenverdriet zit verborgen achter de ramen.''

Spaarndam - Vrouwenverdriet: 15,5 km. Kaarten 19 en 20 uit: Amsterdamse ommegang. Uitg. NIVON i.s.m. Stichting Lange-afstand-wandelpaden, 1997. Openbaar vervoer is hier al te omslachtig. Tel.taxi 075 6148132. NRCH 131203 / ASw