Playtime

Het is eigenlijk een doodzonde, om `Playtime' van Jacques Tati in de thuisbioscoop vanaf een dvd te bekijken. De op 70mm gedraaide film hoort thuis op een enorm doek, of minstens op een superbreed plasmascherm over de hele lengte van de muur. De film is tot in alle hoeken gevuld met grappen en details. Hij is opgebouwd uit de glazen en stalen lijnen van een in 1967 nog futuristisch lijkende wereld. Maar wat een genot dat deze film nu in haarscherp gerestaureerde versie voor de Nederlandse filmliefhebber beschikbaar komt!

`Playtime' volgt in de voetsporen van Tatis alter ego Monsieur Hulot een groep Amerikaanse toeristen door Parijs. Het is een voortdurende botsing tussen de verbazing van Hulot en de absurde efficiency van het moderne leven, waarin stoelen kraken, luidsprekers morrelen en mensen machinale handelingen uitvoeren. In de talloze extra's bij de film, opgenomen op een tweede schijf, is te zien hoe Tati werkte en hoe hij zijn decor voor Playtime liet bouwen, de stad Tativille.

De spaarzame bewegende beelden die er van Tati buiten het filmdoek bestaan, zijn maximaal gebruikt door ze in slowmotion af te draaien, terwijl een voice-over achtergrondinformatie geeft. Zo komen we echter niet te weten hoe Tati, met zijn beroemde elegant-houterige motoriek zich in het leven van alledag voortbewoog.

    • Dana Linssen