Massavernietigingswapens: doe-het-zelf!

WMD, massavernietigingswapens - het zijn net punaises. Onvindbaar wanneer je ze nodig hebt, en als je er helemaal niet op zit te wachten, duiken ze op vervelende plekken op. Terwijl het Amerikaanse leger in Irak verder speurt naar, niet eens meer de wapens zelf - inmiddels door sommigen omgedoopt tot weapons of mass disappearance - maar naar papieren bewijzen van massavernietigingswapen-programma's, blijken er volkomen legaal gebouwde raketten te liggen in schuurtjes en achtertuinen van Westerse hobbyisten.

Neem nou Bruce Simpson, een 49-jarige internetpublicist en `straalmotor-consultant' uit Nieuw-Zeeland. Op zijn website (http://www.aardvark.co.nz/pjet/) oogt hij als een goedmoedige, wat uit de kluiten gewassen Hobbit, compleet met wit baardje en embonpoint. Simpson heeft een wat ongebruikelijke hobby: hij bouwt straalmotoren en van straalaandrijving voorziene Go-Karts, waarmee hij rondrijdt. Zijn website bevat gedetailleerde omschrijvingen van zijn verschillende straalmotor-projecten, foto's en video's van zijn experimenten met vlammende machinerieën, en meer informatie dan je ooit zou willen lezen over motoren, turbines, kleppen en brandstof. Kortom, de droomhobby van jongetjes die altijd al Willie Wortel hadden willen worden.

Maar Simpson is voor alles ook een betrokken en oppassende burger, die twee jaar geleden in een artikel op zijn website beschreef hoe eenvoudig het zou zijn om zelf voor weinig geld een kruisraket te fabriceren. Dáár lag het werkelijke terroristische gevaar, betoogde hij, niet bij wapensmokkelaars. Een kruisraket op zich is natuurlijk nog geen massavernietigingswapen, maar, stelde Simpson, dat kun je er makkelijk van maken met een kernkop of een lading anthrax. Regeringen dienden zich hier terdege rekenschap van te geven, en maatregelen te nemen. Prompt kreeg hij ongelovige reacties van mensen die meenden dat hij overdreef en dat het onmogelijk is om een kruisraket te bouwen zonder de specialistische informatie, geavanceerde technieken en middelen die voorbehouden zijn aan de Amerikaanse en Britse ministeries van Defensie.

Tja, dát laat een uitvinder natuurlijk niet op zich zitten. Simpson zette een aankondiging online, `Coming Soon: Building a $5,000 Cruise Missile', en sloeg aan het knutselen in zijn garage. Omdat hij zich aan zijn budget van 5.000 dollar wilde houden, moest hij wel wat concessies doen: zijn raket heeft een beperkt bereik, 160 kilometer, kan slechts tien kilo aan lading dragen en is accuraat binnen een straal van ongeveer 100 meter.

De regering van Nieuw-Zeeland, die eerder zijn straalmotoren subsidiëerde, laat weten dat hij niets illegaals doet. Ook stelt Simpson de FBI en het Amerikaanse ministerie van Defensie op de hoogte, maar ontvangt geen reactie.

Zijn verrichtingen waren ondertussen te volgen op http://www.interestingprojects.com/, onder de aanstekelijke aanbeveling: `Voeg deze pagina nú toe aan je favorieten als je geïnteresseerd bent in het bouwen van je eigen straalmotor, een Go-kart met straalaandrijving en just about anything else that makes lots of noise and power'. Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om met plezier je eigen `Interessante Projecten' te bouwen!' Het Anarchist's Cookbook was er niets bij.

,,Het was verbazingwekkend makkelijk'', vertelde hij de pers enthousiast. ,,Ik vond een hoop materiaal op eBay, en andere dingen in normale winkels. Het duurde drie weken om alles te vinden, en de materiaalkosten bedroegen ongeveer 1.100 dollar.'' Hij krijgt een aanbod uit Zuid-Korea, en ook Iran toont zich geïnteresseerd in de technologie. De regering van Nieuw-Zeeland laat weten dat het hem vrij staat die naar Iran te exporteren, al heeft Simpson daar geen belangstelling voor.

Waar dacht Simpson eigenlijk mee bezig te zijn? Hij wilde het publiek bewust maken van de gevaren, vertelde hij Newsweek. En nee, hij vond niet dat het kwaad kon om zulke informatie op het web te zetten, want ,,informatie op zich is geen bedreiging. En de mensen die zo'n wapen willen bouwen, hebben al toegang tot dezelfde informatie''. Simpson wachtte alleen nog, zei hij, op bericht van de New Zealand Defense Forces om het tijdstip af te spreken waarop de raket getest zou worden.

Afgelopen week werd zijn project door de Nieuw-Zeelandse regering stopgezet. De regering weigert ieder commentaar `uit veiligheidsoverwegingen', Simpson beweert dat er druk is uitgeoefend door ,,minstens één ander land''. De regering verklaart hem failliet om belastingtechnische redenen, en bombardeert een contract dat hij al had gesloten met een Amerikaans bedrijf. Een paar dagen later blijkt Nieuw-Zeeland, dat niet bepaald onkritisch was over de oorlog in Irak, op de lijst te staan van bevriende landen die in aanmerking komen voor een lucratief contract voor de wederopbouw.

So far, so good. De motieven van alle partijen zijn duidelijk, en `Homer' Simpson, met al zijn goede bedoelingen, is een sukkel. Toch kleeft er iets vreemds aan de hele kwestie, en aan de manier waarop deze Willie Wortelachtige stripfiguur monddood is gemaakt - wat hem trouwens meer publiciteit heeft opgeleverd dan als ze hem gewoon zijn gang hadden laten gaan. Want Simpson heeft gelijk wanneer hij stelt dat de informatie waar hij gebruik van maakte, ook voor ieder ander gewoon te vinden is op het web. En zijn `Interessante Project' had, ondanks de educatieve en wereldverbeterende pretenties van Simpson zelf, hoofdzakelijk een hoge amusementswaarde.

Maar nu steeds meer Amerikanen zich gaan afvragen waarom ze ook alweer in Irak zitten, steeds meer klokkenluiders uit de CIA, het leger en de diplomatieke dienst naar buiten treden die verklaren dat de Verenigde Staten geen enkele wettige grond voor deze oorlog hadden, laat staan zoiets als de vermeende aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak, vormt Simpson een ongewenste herinnering aan waar het allemaal eigenlijk om begonnen is. En dat zijn niet de officiële massavernietigingswapen-programma's van een bekend dictatoriaal regime. Want ondanks de afleidingsmanoeuvres van de Amerikaanse regering, die de aandacht zo handig wisten te verplaatsen van Afghanistan naar Irak, van Bin Laden naar Saddam Hoessein, gaat het uiteindelijk toch om de aanslagen van losjes georganiseerde individuele fanatici, niet aan geografische of staatkundige grenzen gebonden. Monomane individuen, een beetje zoals Simpson misschien, die ook in hun eigen achtertuin wapens in elkaar zetten. Het soort ongrijpbare figuren dat nooit met een oorlog te bedwingen is. Maar dat is misschien niet iets waar de Amerikaanse regering haar burgers aan wil herinneren.