Duo Maguire-Moore fladdert en zucht

Een saxofonist die een fles Spa in de beker van zijn instrument stopt; dat mis je bij het luisteren naar een cd. Zoals je andere dingen mist: het verplaatsen van het mondstuk tussen de lippen en het plotseling met bolle wangen blazen.

Dat toonvorming en toonkleur belangrijk zijn voor Michael Moore, de man die in het BIMhuis op het podium staat, is op cd wel degelijk te horen. Zo slaakt hij op Mt. Olympus, zijn duoplaat met de Britse pianist Alex Maguire, drie diepe zuchten door zijn mondstuk vóór hij begint met de `echte' muziek.

Die plaat (Ramboy # 13) is inmiddels een paar jaar oud en het is snel duidelijk dat het duo niet van plan is hem `live' nog een keertje over te doen. De meeste stukken op het repertoire zijn zelfs zo nieuw dat men er maar het best leeg en onschuldig naar kan luisteren. Waarbij als eerste opvalt dat dit duo ondanks zijn `klassieke' bezetting niet past in het `format' solist met pianobegeleiding.

Het gebeurt wel dat Moore duidelijk de `lead' heeft op altsax of (bas)klarinet maar op andere momenten is hij niet te beroerd om een repeterend figuurtje te spelen om Maguire te ondersteunen. Nog vaker gaan zij samen vooruit, pingpongend als twee aan elkaar gewaagde spelers of, met een knipoog naar J.S. Bach, in verantwoord contrapuntisch evenwicht.

Naarmate het concert vordert verlies je als luisteraar gaandeweg je maagdelijke naïveteit. Doet Michael Moore op altsaxofoon soms niet heel sterk denken aan het fluwelen geluid van wijlen Paul Desmond? En lijkt dat laatste stuk voor de pauze met zijn fladderende unisono-figuur niet geweldig veel op de exercities van de legendarische pianist Lennie Tristano met zijn toenmalige volgeling Lee Konitz?

Uiteindelijk refereert de muziek van het duo Maguire-Moore aan nog veel meer: de `hyena' van saxofonist Paul Termos, merengue uit de Dominicaanse Republiek, boogie-woogie uit de jaren dertig en de tijd dat de omschrijving `piep-piep-knor' nog niet denigrerend bedoeld was. Ideaal voor mensen dus met open oren: een zucht is een doodgewone zucht, tenzij het kader iets anders suggereert.

Concert: Alex Maguire en Michael Moore. Gehoord: 11/12 BIMhuis, Amsterdam. Herh: 13/12 Doelen, Rotterdam; 14/12 SJU, Utrecht

    • Frans van Leeuwen