Nooteboom blij met P.C. Hooftprijs

Schrijver Cees Nooteboom was in Spanje toen hem het nieuws bereikte.

De schrijver moet nog even wennen. ,,Een beetje raar verwend'', zo erkent hij eerlijk. Vermoeid, maar zichtbaar verguld verscheen Cees Nooteboom (70) gisteravond om op gepaste wijze de toekenning van de P.C. Hooftprijs luister bij te zetten met het voorlezen van zijn poëzie in Madrids kunstkring. Juist de voorgaande avond had hij hier een gouden medaille ontvangen voor zijn werk en zijn speciale band met Spanje. De culturele pers besteedde er ruim aandacht aan. En om het feest af te maken opende echtgenote Simone Sassen in het gebouw een tentoonstelling van haar fotowerk.

Bij binnenkomst kreeg hij felicitaties van ambassadeur Baron Schelto van Heemstra. Of de gelauwerde na afloop van zijn lezing een bacchanaal gaat aanrichten? Geen perspectief dat Nooteboom trekt. Drie weken lezingen in Duitsland hebben hun tol geëist en het Madrileense nachtleven kwam daar gisteren nog eens overheen. ,,Ik ben bekaf'', verzucht de schrijver terwijl hij zich liftwaarts beweegt. Toen hij het nieuws via zijn mobiele telefoon vernam was hij juist in een werkgesprek met zijn Spaanse uitgeefster. De vreugde verhinderde niet dat hij zich, na een wandelingetje in het Retiropark, even terugtrok voor een siësta.

De avond wordt voortgezet met het voorlezen van gedichten uit zijn juist verschenen tweetalige verzamelbundel Así pudo ser (Zo kon het zijn). In een zaaltje met kil neonlicht hebben zich behalve ambassademedewerkers een zestigtal, merendeels Spaanse poëzieliefhebbers verzameld.

Misschien is het wel toepasselijk, zo ver weg, meent Nooteboom na afloop. Hij toont zich ingenomen met het eerbetoon. Al blijft het wennen, want de schrijver heeft zijn verbittering over de vaderlandse miskenning nooit verhuld. Terwijl het prijzen regende in Duitsland en Spanje deed het thuisfront zijn werk doorgaans wat lacherig af. Op zijn beurt bliefde het inmiddels ter ziele gegane maandblad Avenue zijn reisverhalen niet meer omdat ze `te literair' zouden zijn. ,,Ik heb toen gezegd: vanaf nu gaat het met mij beter en met jullie slechter. Profetische woorden'', lacht Nooteboom.

Kinnesinne en roddel bleven hem achtervolgen. ,,Ik ben veel weg en dat helpt natuurlijk niet'', verklaart hij de wel als `moeizaam' omschreven relatie met het Nederlandse publiek. ,,Tegelijkertijd krijgt dat iets interessants. Borges heeft ooit gezegd dat je in eigen land niet te veel succes moet hebben, het is beter andersom. Daardoor blijf je toch niet helemaal geaccepteerd. Ik heb het de mensen moeilijk gemaakt door zowel reisverhalen te schrijven als romans, verhalen, journalistiek en poëzie. Misschien wisten ze niet wat ze met me aan moesten.'' Maar de tijd begon te dringen. ,,Arthur Lehning was 99 toen hij PC Hooft kreeg. Dan denk je: hoe oud moet ik worden?'' Natuurlijk was er ooit de Huygens- en de Bordewijkprijs, maar de P.C. Hooft bleef de hoogste. Die is nu binnen. ,,Nou kan ik weg, bij wijze van spreken. Maar ik blijf nog even.''

    • Steven Adolf