Maria Goos tekent vilein de vriendschap van vrouwen

,,Sommige mannen gaan vreemd, sommige mannen gaan dood.'' En een enkeling doet allebei tegelijk. Over deze enkeling gaat Nu even wel, het nieuwe stuk van Maria Goos. Na zijn dood komen de weduwe, haar zus en haar vriendin bij elkaar in zijn favoriete restaurant om de minnares te ontmoeten. De opzet is haar zó ruimhartig te vergeven dat deze zich vreselijk vernederd voelt. Het lijkt alsof de bijvrouw voor een vrouwengericht verschijnt met de strop om de nek. Maar zij voert met verve een onverwachte verdediging. Het wordt een slachtpartij die alleen zij redelijk ongeschonden verlaat.

Nu even wel is het vervolg op Nu even niet, een lunchvoorstelling die Goos in 2001 schreef en zelf regisseerde, en die nu ook weer in Bellevue speelt. In januari en september volgend jaar zijn de stukken daar achter elkaar te zien. De kwartetten spelen zich af in hetzelfde decor: een eettafel op een draaiende schijf, zodat het rondom zittend publiek de spelers vanuit alle hoeken ziet. Nu even niet geeft een opvallend mild beeld van vier mannen wier lange vriendschap al heel wat heeft doorstaan. Een keer per maand eten ze in hetzelfde restaurant. Het stuk eindigt met de aangekondigde dood van één van hen.

Nu even wel pakt de draad een jaar later op en is nadrukkelijk de vrouwelijke pendant. Bleek uit Nu even niet en uit Cloaca dat Goos een nogal sombere kijk op mannenvriendschappen heeft; het is niets vergeleken bij haar beeld op vrouwen onderling. De gemoedelijke jongetjessfeer – al dan niet nep – is verre te verkiezen boven dit valse, doortrapte heksenpartijtje. De jongens kwamen bij elkaar in een poging om de vriendschap uit hun jeugd levend te houden. De dames komen voor een afrekening.

De verdediging van de minnares is briljant. Zonder enige spijt zet ze zeer gedetailleerd uiteen hoeveel zij van de weduwe weet, en hoezeer zij in haar leven was ingebed. Om te ontdekken dat de minnares als een belangrijke, tweede vrouw fungeerde die zelfs een positief effect op haar man had, is al vreselijk voor de weduwe. Om te horen hoeveel hij van zijn vrouw hield uit de mond van zijn minnares is onverdraaglijk. Zo laat Goos meteen zien hoe aanwezig de dode nog steeds is hier aan tafel.

Goos blinkt wederom uit in briljante hedendaagse, levensechte dialogen, waarin de valse steken die de vrouwen uitdelen zeer geestig werken. Door de verwijzingen naar allerlei modieuze onzin (eindeloos mobiel bellen met degene die je vijf minuten later gaat ontmoeten, te `jonge' schoenen en `wonder-onderbroeken' kopen), maar vooral door de geschetste wanhoop van ouder wordende echtgenotes, zorgt Goos wederom voor maximale herkenbaarheid met toch genoeg verrassende wendingen en frisse formuleringen.

Goos heeft een uitstekend kwartet actrices verzameld die de snelle dialogen met verve brengen. Vooral Marleen Stoltz (kreeg een Colombina voor haar rol in Cloaca) is ijzersterk als minnares. Maar het interessantste is Leny Breederveld als de verbitterde, gescheiden zus, die bij gebrek aan een eigen leven graag dat van anderen manipuleert.

Voorstelling: Nu even wel van Maria Goos door Bellevue Lunchtheater. Gezien 10/12 Bellevue Amsterdam. Aldaar t/m 11/1. Inl: 020-5305301, www.bellevue.nl

    • Wilfred Takken