Ween onvoorspelbaar indrukwekkend

De kroon van Frank Zappa rust al tien jaar comfortabel op de hoofden van het Amerikaanse popduo Ween. De `gebroeders' Dean en Gene Ween erfden Zappa's vermogen om satire te mengen met grensdoorbrekende rockmuziek, gespeeld met virtuoze veelzijdigheid en een enorme productiviteit. Met het grootste gemak schakelt Ween over van funk op country, van progressieve rock op een jolige hoempa en van complexe jazz-improvisaties op hard metal. Live komt daar de invloed van The Grateful Dead bij, want Ween houdt van improvisatie en lange optredens.

Het nadrukkelijk als `een avond met Ween' aangekondigde optreden trok een bijna volle zaal, zonder steun van hits, clips of media-aandacht voor hun recente cd Quebec. Fan van Ween ben je voor de lange duur, ook omdat het duo gretig ingaat op verzoeknummers die terugvoeren tot hun debuut GodWeenSatan uit 1990. Met muzikanten op bas, toetsen en drums hadden zanger/gitaristen Gene en Dean de ruimte om een onvoorspelbare greep uit hun indrukwekkende repertoire te doen. Alle denkbare stijlen kwamen langs, in 2,5 uur met een aantal zorgvuldig geplande hoogtepunten.

Een publieksfavoriet was het voor Ween-begrippen gladde disconummer Voodoo lady, van hun nog altijd beste album Chocolate & Cheese (1994) waarop deze twee blanke krullenbollen op zoek gingen naar hun zwarte funk-roots. Gene en Dean lieten hun disco-stijloefening ontaarden in een gitaarduel dat er eigenlijk niet bijhoorde, evenmin als hun keiharde glamrock- en Stooges-pastiches pasten bij een band die ook gevoelige akoestische liedjes of uitbundige calypso kon spelen.

Hoewel ze hun krachten spaarden om het zo lang vol te kunnen houden, ging het er heftig aan toe in het Motörhead-achtige It's gonna be a long night dat onmiddellijk werd gevolgd door Motörheads eigen Ace of spades. De antisterren van Ween zaten er niet mee dat ze met die coverversie het meeste applaus oogstten. Ze hadden er lol in en wisten zelfs na hun afscheidslied Buenas noches amigos niet van ophouden. Zelfs zo'n grimmige moordballade speelt Ween in een opgeruimde mariachistijl, zoals Zappa de Bolero van Ravel als een dixielandnummer kon spelen.

Concert: Ween. Gehoord: 9/12 Paradiso, Amsterdam.

    • Jan Vollaard