Oorlog Irak

Ik wou dat ik Boekestijn was, dan kwam ik misschien ook weg met zijn gemakkelijke polemiek (NRC Handelsblad, 21 november).

Natuurlijk ziet het linkse volksdeel ook wel in dat we gedoemd zijn tot succes. Terugtrekken uit Irak is geen optie, maar Boekestijn voert zijn pleidooi niet verder dan tot hier. Goed, we blijven, maar wat doen we dan? We zullen mee moeten helpen het land op te bouwen, Amerika samen met Europa. Dan zullen we echter wel wat constructievere bijdragen moeten hebben dan in het stuk van de Utrechtse historicus. In het proces van nation building zijn vele grote fouten gemaakt, van het beginnen van een oorlog zonder plan voor vrede tot het ontslaan van de politie en de zenuwachtige houding naar Iraakse burgers, alsof ze allemaal terroristen zijn.

Er zijn structurele maatregelen nodig: er moet een politiemacht opgezet worden om de civiele vrede te bewaren; de volksgezondheid moet gewaarborgd worden, evenals de energievoorziening, de watertoevoer, de infrastructuur, het onderwijs, de vrije pers. Dit alles vanzelfsprekend in overleg en samenwerking met de Iraakse bevolking, die haar eigen wensen zal hebben omtrent de wederopbouw van de samenleving en de economie. Dan kan de trots van de bevolking een constructieve draai krijgen, in plaats van de richting die het nu heeft genomen. De makkelijke toon van mensen als Boekestijn past daarbij niet, want die blijft hangen als een roep in de woestijn zonder bij te dragen aan de oplossing van de grote problemen en uitdagingen die het land ons als wereldgemeenschap biedt.

    • Albert Faber
    • Werkgroep Globalisering Groenlinks