Bonkige rock van Danko Jones

Rocktrio's zijn er maar in één maat. De drummer is veelal van het drukke type; de bassist heeft de opdracht om dragende, vullende partijen te spelen en de gitarist is vaak ook de zanger en frontman. Binnen dat kader zijn er onderscheidende factoren mogelijk, van breed uitwaaierende psychedelica in de traditie van Cream en de Jimi Hendrix Experience tot strakke beukmuziek á la Motörhead of The Thermals. Het Canadese rocktrio Danko Jones heeft van al die stijlen iets meegepikt, maar onderscheidt zich vooral door de verbetenheid waarmee zanger/gitarist Danko zijn ruwe drie-minutensongs er doorheen jast.

Tot zijn favorieten rekent hij zowel de compromisloze hardcorepunk van Black Flag als de barokke heavy metal van Iron Maiden. Ergens daartussen manoeuvreert Danko Jones met scherpe gitaarrifs, eendimensionaal bonkende ritmes en stoere teksten waarin schijnbaar openlijk over seksuele veroveringen wordt gesnoefd, maar waarin Jones niettemin toegeeft dat hij een mooi meisje niet recht in de ogen durft te kijken.

In korte tijd heeft Danko Jones een flink live-publiek in Nederland opgebouwd, dankzij de tomeloze inzet die het drietal op de podia van onder meer Lowlands en Pinkpop liet zien. Zweet is belangrijker dan inspiratie, lijkt de betekenis van de titel van hun derde album We Sweat Blood dat het wederom moet hebben van muzikale spierkracht boven afwisseling of originaliteit. Het titelnummer zette de toon voor een reeks korte sprints naar het eind van alweer zo'n krachtsexplosie van een rocksong, waarbij het volle en enthousiaste Nighttown steeds meer begon te lijken op de biergooifestijnen die Normaal doorgaans in feesttenten aanricht.

Als prelude op die van transpiratie doordrenkte werkmansrock was het voorprogramma van de Japanse groep Electric Eel Shock minstens zo bevlogen. Dit jonge rocktrio uit Tokio won het van Danko Jones op muzikaliteit, showmanschap en variatie, met muzikanten die hun instrumentale virtuositeit verborgen achter kermistrucs (drummer Tomoharu Ito die synchroon met het gebonk uit zijn dubbele basdrums op zijn hoofd tikte) en heerlijk stupide teksten over Suicide rock'n'roll en Heavy metal maniacs. De Hendrix-achtige zanger/gitarist Akihito Morimoto gebruikte zijn Flying V-gitaar als slaghout, balanceergewicht, mode-attribuut en ondertussen ook nog als achteloos bespeeld muziekinstrument. Electric Eel Shock bedoelde zijn dampende ode aan de monumentale hardrock van Black Sabbath en Grand Funk Railroad waarschijnlijk niet als persiflage, maar toonde in de uitvoering het relativeringsvermogen dat Danko Jones zo node moest missen.

Concert: Danko Jones en Electric Eel Shock. Gehoord: 6/12 Nighttown, Rotterdam. Herh: 14/12 Effenaar, Eindhoven, 15/12 Melkweg, Amsterdam.

    • Jan Vollaard