Poema's Acda en Buitenhuis als Sam & Dave

Cabaret en rock & roll: ze bijten elkaar. De gelegenheidscombinatie De Poema's van cabaretiers Acda & de Munnik en de Nederlandstalige rockgroep Van Dik Hout leek boven die ervaringsregel uit te stijgen, met een debuutalbum dat meteen maar tot `Best Of' werd bestempeld. Het hitsucces stelt hen in staat om vier afscheidsoptredens te geven in de betonnen rockbunker in de Bijlmer. Kansen te over om eens flink loos te gaan.

Het begon veelbelovend, met een gezamenlijk lied waarin Thomas Acda, Paul de Munnik en Van Dik Houts Martin Buitenhuis hun inwijding in de rock & roll bezongen na op jonge leeftijd met 'het circus Herman Brood' te zijn geconfronteerd. Van Dik Houts gelikte rockmachine ging erop vooruit met De Munnik achter de piano en drie zangeressen ('onze eigen Bombita's) die de onhandige frontmannen een trap onder de kont gaven met pittige achtergrondzang. Acda en Buitenhuis lieten elkaar zelfs uitstijgen boven hun wederzijdse vocale beperkingen in de hit Mijn houten hart, waar ze zowaar een Sam & Dave-achtige wisselwerking vertoonden.

Maar daar sloeg het Hollandse cabaretvirus toe, met drakerige ballades en flauwe grappen over een 'repertoire van louter hits' en 'het volgende lied dat we voor u willen chansonniëren.' Waar Van Dik Hout er doorgaans aardig mee weg komt nummers zonder uiterlijk vertoon te spelen en Acda & de Munnik voor hun theatervoorstellingen een onderlinge samenhang bedenken, vielen er nu gaten en sloeg bij gebrek aan visuele prikkels de verveling toe. Een zwaktebod was dat de belofte elkaars nummers te spelen, nauwelijks bevredigend werd ingelost. Heel aardig om Martin Buitenhuis een couplet uit Niet of nooit geweest te horen zingen, maar voor zijn onuitroeibare stoplap Stil in mij stond hij er toch weer mooi alleen voor en verdwenen Acda & De Munnik demonstratief van het podium. Als zoethoudertje werd Daniel Lohues erbij gehaald die, na zijn Drentse blues uit het voorprogramma, de hit Op fietse mocht vertolken.

Geheel naar stichtelijk cabaretgebruik werd de avond besloten met het Herman Brood-thema uit het begin.

Hier lieten De Poema's een kans liggen om het eens lekker stevig op een rocken te zetten, en hielden ze het bij een teleurstellend kort stukje Never be clever. Eerder op de avond was Van Dik Houts beproefde Beatlescover Laat me niet staan (Don't let me down) het voorspelbare hoogtepunt van een verzameling liedjes die maar niet van de kleverige cabaretsfeer los wilde komen.

Concert: De Poema's. Gehoord: 7/12 Music Hall, Amsterdam ZO. Herh.: 8, 9 en 10/12, aldaar.

    • Jan Vollaard