Worstelen met de islam en de liefde

De Rotterdamse jongerenraad organiseerde een avond met als thema: `Gezocht: partner'. Allochtone jongeren uiten openhartig hun angsten, vooroordelen en verlangens.

Juriste Serife Süzen (24) van Turkse afkomst trekt een vies gezicht. Zojuist heeft ze gepleit voor het trouwen met een partner in Nederland ten gunste van de integratie, maar een Hollandse man had ze om cultuurverschillen sowieso uitgesloten. Een islamitische poldermarokkaan dan? ,,Die zijn onbeleefd en crimineel'', zegt ze, misselijkheid veinzend. ,,Er zullen wel goede Marokkanen zijn, maar die jongens zijn zo onbeschoft voor vrouwen'', aldus de met een bordeauxkleurige hoofddoek bedekte juriste.

De toekomstige levenspartner van de Turkse schone moet niet alleen moslim zijn. Hij moet ook Turk zijn, het liefst in Nederland wonen, en als het even kan ook hoogopgeleid zijn. Liever haalt ze haar prins niet uit Turkije. Zo'n importman zou zeker de eerste jaren afhankelijk zijn van haar, en ze wil per se iemand die op eigen benen kan staan.

Süzen is een van de ongeveer 150 voornamelijk Turkse en Marokkaanse jongeren die zijn komen opdagen voor deze bijeenkomst om te discussiëren over hun trouwwensen. De avond is ook bedoeld om de jongeren met elkaar te laten kennismaken. Maar hoewel ze bijna allemaal single zijn, is niemand zoekende, zeggen ze. De gêne is groot.

Onderzoekster Erna Hooghiemstra geeft een toelichting op haar bevindingen, die ze kortgelden heeft gepublicieerd bij het Sociaal Cultureel Planbureau. Ze herhaalt dat ongeveer driekwart van de Turken en Marokkanen die in 2000 waren getrouwd, hun partner hebben gehaald uit de Marokkaanse Rif en het Turkse Anatolië. Turken trouwen iets vaker over de grens dan Marokkanen. Slechts drie procent van de Turken en Marokkanen trouwt met een Hollandse partner en 18 procent weet een `landgenoot' in Nederland aan de haak te slaan. De oorzaak is bekend: jongens zoeken maagden om nageslacht bij te verwekken. En die ,,ongeschonden'' vrouwen moeten van elders komen, omdat de meiden hier aan de lopende band met jan en alleman het bed induiken, denken ze. Allochtone meisjes zoeken in `eigen' land ontwikkelde en beschaafde levenspartners die in tegenstelling tot de mannen hier, wel diepgang hebben en respect kunnen opbrengen voor vrouwen.

Drie Turkse jongens, van wie twee met een islamitische halve maan-baard, haasten zich naar de zaal waar het publiek zit. Ze zijn op zoek naar een ,,goede vrouw''. En dat is, aldus een van de jongens, een islamitisch, Turks meisje, dat zich naar islamitische voorschriften bedekt en de capaciteiten heeft een goede moeder van zijn kinderen te worden. Uit schaamte dat hij op een meisje uit is, wil de HBO-student zijn naam niet noemen. Hij prefereert een meisje uit Nederland, zegt hij, en niet een uit zijn geboordedorp in Turkije. ,,In een dorp zijn ze allemaal bedekt omdat iedereen dat doet. Maar als een meisje híer zich bedekt, ondanks alle verleidingen van een moderne samenleving, betekent dat ze een ware moslima is.'' Hij verwacht dat een Nederlandse moslima niet zo snel zal ontsporen en zijn eer zal schenden.

In de zaal is ondertussen een discussie losgebarsten waarover het publiek na afloop zal oordelen dat het niveau er van beschamend laag was. ,,En ze zijn zogenaamd allemaal hoogopgeleid, nou, dat was echt niet te horen'', zo verwoordt een jonge Marokkaanse haar teleursteling. Panellid Ahmed Sajid (26), hypotheekadviseur, die bedrijfskunde en internationale betrekkingen heeft gestudeerd, krijgt steun vanuit de zaal als hij zegt dat hij niet alleen een Marokkaanse vrouw wil, maar ook een die Arabisch spreekt. Want thuis wil hij Arabisch spreken met zijn kinderen. ,,Ik wil ook mijn ouders behagen. Nederlands leren ze buiten wel.'' Hakim roept half grappend dat hij het liefst een vrouw uit Marokko haalt. ,,Weet je waarom? Ik weet ook wel dat ze in Marokko hoeren en snoeren, maar dat weet ik dan lekker niet, weet je. En ze kan lekker koken, weet je.'' ,,Hakim verwoordt het geluid van veel mannen die ik ken'', zegt de discussieleider. ,,Ik ken jongens die het liefst zo diep mogelijk de bergen intrekken om een meisje te halen dat van niets afweet en zich lekker afhankelijk opstelt jegens haar man.''

Bureauredactrice Samira El Kandoussi vat de mening van de Marokkaanse jongen samen: ze zien alle discotheken van binnen, verslijten Nederlandse meisjes aan de lopende band en als ze rond de dertig zijn, zoeken ze een Marokkaans meisje `zonder strafblad', maagd dus. ,,Dat is de schuld van de meiden'', merkt een jongen uit de zaal op. ,,Jongens kunnen zich dit soort gedrag veroorloven, want meisjes malen er niet om dat jongens uitgaan en een strafblad opbouwen.'' Ook de mondige redactrice heeft zich tot een Marokkaan veroordeeld, blijkt. Natuurlijk heeft ze weleens `crash gehad' op ,,een Vincent'', maar daarmee heeft ze niets gedaan. Ze heeft geen zin in een confrontatie met haar ouders.

Terwijl enkele durfallen na afloop de spoedcursus flirten volgen om een partner hier in Nederland aan de haak te slaan, meldt de Marokkaanse personeels- en organisatiemanager Nabila (23) dat ze zich nimmer zal geven aan een Nederlandse of Turkse man. ,,Te veel cultuurverschillen.'' Maar ook ,,goede Marokkanen'' zijn schaars. ,,Al helemaal als je als vrouw hoogopgeleid bent.''

    • Ahmet Olgun