Rijpe Keys (22)

Met Songs In A Minor en de bijbehorende hits vestigde de bloedjonge Alicia Keys (`a minor', inderdaad) haar naam met volle overtuiging. Maar meteen al sloop het risico van de formule in haar carrière: een jonge soulzangeres met een wat ouwelijke kijk op de materie, een zangeres bovendien die mooi piano kon spelen en in de gaten had wat voor fraai beeld dat eigenlijk oplevert, een meisje achter de piano. Het is sindsdien een veel geïmiteerd beeld, in clips en op de concertpodia.

Tegen die achtergrond is The Diary Of Alicia Keys een vette meevaller. Op haar tweede plaat borduurt Keys weliswaar voort op het voorafgaande, maar ook weer niet zo overduidelijk dat het niet leuk meer is. Het is de volwassen plaat die je van Keys bent gaan verwachten, maar toch weer net even anders.

Nogal voorspelbaar daarentegen is de opening `Harlem's Nocturne' (zo te horen geen familie van het aloude `Harlem Nocturne' van rhythm and blues-muzikant Johnny Otis), waarin het befaamde merk Keys-als-pianiste meteen uitgebreid wordt geëtaleerd. Maar dan volgt een reeks spannende nummers, waarin Keys de zaak knap in de hand houdt. Dat blijkt bijvoorbeeld uit `Heartburn', dat ze produceerde samen met r&b- en hiphop-vernieuwer Timbaland, maar dat aanzienlijk minder futuristisch en bonkend klinkt dan zijn overige werk.

Dat sluit dan weer aan bij het tweeluik `If I Was Your Woman/Walk On By': twee soulklassiekers (van respectievelijk Gladys Knight & The Pips en Burt Bacharach; het is Isaac Hayes' versie die hier, amper merkbaar, gesampeld wordt) die in Keys' bekwame handen samensmelten tot een mooi broeierig lied dat goed staat bij hetgeen uit haar eigen pen glijdt.

Ze gedijt het best als ze het compositionele en productionele roer deelt, lijkt het wel. `If I Ain't Got You', dat ze alleen schreef, is een vrij anonieme ballad, al valt het ook al solo gepende `Dragon Days' in zijn mid-tempo-gretigheid weer mee. Maar als ze haar muzikale lot in handen van derden legt, en toch zelf een vinger in de pap houdt, komt ze tot de sterkste resultaten. Het zwaar richting gospel kapseizende `Wake Up', met Kerry Brothers die op het hele album prominent aanwezig is, en `Diary', met r&b-groep Tony! Toni! Toné! geven voldoende bewijs voor deze stelling.

Alicia Keys modelleert zich opnieuw naar het klassieke soulzangeressen-model en boort instrumentaties aan die daar aardig op aansluiten, maar waarin tegelijk ruimte is voor moderne, geprogrammeerde geluiden. Het resultaat is een sterke plaat van een zangeres die gerijpter klinkt dan eigenlijk gezond is voor een 22-jarige.

Alicia Keys: The Diary Of Alicia Keys (J Records, distr. BMG)

    • Jacob Haagsma