Kyoto-verdrag 2

Het hoofdartikel van 3 december laat er geen traan om dat het Kyoto-verdrag nog steeds aan een zijden draadje hangt en wellicht volledig ten onder gaat. De `ernstige tekortkomingen' die de commentator vervolgens als redenen geeft voor het diskwalificeren van dit verdrag zijn echter inconsistent en onjuist. Terecht wordt gewezen op het feit dat de grote groeiers als China en India nog niet meedoen, maar dat is eerder een reden om in de volgende ronde de deelname aan het Kyoto-verdrag uit te breiden zoals is gepland dan het ten grave te dragen.

Verontrustend is het dat deze krant het als een tekortkoming van het verdrag ziet dat het in toenemende mate beperkingen oplegt aan de energieconsumptie. Beperken van de energieconsumptie is nu juist de essentie van het tegengaan van klimaatverandering. Wie dat als een tekortkoming duidt, heeft weinig begrepen van het klimaatverdrag.

De krant schetst vervolgens een aantal maatregelen die wél zouden helpen. Schone technologieën, meer energiebesparing (alsof dat niet hetzelfde is als beperken van de energieconsumptie) en beperken van subsidies op fossiele brandstoffen. Deze maatregelen zullen echter alleen genomen worden wanneer de uitstoot van broeikasgassen een prijs krijgt. Het Kyotoverdrag is op dit moment het enige middel dat daarvoor kan zorgen. Het is nog niet voldoende, maar waarom zou géén Kyotoverdrag meer prikkels opleveren? Wie de afspraken van Kyoto afschrijft hoeft voorlopig ook geen wonderen te verwachten van schone technologie.

Het meest onthullende zinnetje in het commentaar is de stelling dat de ,,de kosten in termen van minder economische groei niet opwegen tegen de verwachte minimale matiging van de temperatuurstijging''. Daar komt de aap uit de mouw. Wie de dreiging van klimaatverandering ondergeschikt maakt aan economische groei maakt een duidelijke keuze, maar moet geen oneigenlijke argumenten erbij slepen om het Kyotoverdrag te diskwalificeren.

    • Diederik Samson
    • Lid Tweede Kamer voor de Pvda