`Als je een kind geen volledige aandacht kunt geven, moet je het niet doen'

Magleen Smouter (57), hoofd Communicatie en Marketing bij FNV Bouw: ,,Ik woon al heel lang samen met mijn vriend, zo rond mijn drieëntwintigste ben ik tegen hem aangelopen. Dat was in de jaren zestig, de tijd van de flower power, en ik was heel erg met politiek bezig. Het was ook de tijd dat vrouwen in mijn omgeving kinderen kregen; ik heb heel wat dekjes voor wiegjes staan strijken. Dan vroeg ik me wel eens af, zouden ze zich realiseren dat zo'n kind een op zichzelf staand wezen is? Ik kreeg de indruk dat veel mensen gewoon een voortzetting van henzelf wilden.

Ik vond kinderen altijd heel erg leuk. Mijn broer had kinderen, de broer en zus van mijn man hadden kinderen – er komen in mijn bestaan dus veel kinderen voor, en ik vind ze een essentieel onderdeel van het leven. Maar rond mijn dertigste heb ik bewust de beslissing genomen geen kinderen te krijgen. Ik had de MULO gedaan en de avondschool, het gymnasium, en ging daarna rechten studeren terwijl ik tegelijkertijd voor Unilever werkte in een margarinefabriek. Ik zou niet voor een kind kunnen zorgen zoals ik dacht dat het zou moeten – een kind heeft recht op volledige zorg en aandacht, en als je dat niet kunt geven, dan moet je het niet willen. En ik had mijn eigen leven, dat vond ik heel belangrijk.

Mijn omgeving dacht meestal dat mijn vriend ze niet wilde, en ik wel. In de margarinefabriek was ik de enige vrouw in de vakbond, en als die mannen mij met kinderen zagen, zeiden ze, het zou toch leuk zijn als ze er een van haarzelf had. Maar ik had daar niets mee. Ik heb er nooit één moment spijt van gehad.