Tsjechen en Amerikanen te bedeesd in `West Side Story'

Elke spier was gespannen in de choreografieën die Jerome Robbins in 1957 maakte voor West Side Story. De hele avond stond de zaak op springen, onder de muziek van Leonard Bernstein was al van alles aan het rommelen, ieder moment kon de uitbarsting komen. Goed, het was een andere tijd: in de straatbendes van toen haalde niemand het in zijn hoofd om in elke zin minstens twee keer fuck te zeggen, en de jongens deden nog een stropdas om als ze 's avonds in een gymzaal met hun meiden gingen dansen. Maar als twee bendes met vuurspuwende ogen en wederzijds racisme tegenover elkaar stonden, gierden bij iedereen de zenuwen door de keel. Dat is niet veranderd.

Ook een nieuwe versie van één van de beste musicals aller tijden zou dus nog volop op scherp kunnen staan. Dat geldt echter niet voor de West Side Story die sinds deze week een tournee door Nederland maakt. Het is een wonderlijke concoctie: Amerikaanse solisten en een Tsjechisch ensemble, onder Tsjechische leiding. De oorspronkelijke Broadway-versie stond model, maar veel is daar niet van over. De dans is te voorzichtig, en het Tsjechische orkestje is te klein en te bedeesd om Bernsteins fonkelende ritmes en onweerstaanbare melodieën aan te kunnen.

In een decor van baksteenrode zijpanelen, die tijdens een blackout tussen alle scènes door tijdrovend draaien, laat regisseur Stanislav Mosa een nogal vlakkeenscenering zien – met tamelijk onopvallende spelers. Tony (Michael Gillis) is een vrij kleurloos, studentikoos type met een lyrische stem die af en toe naar falsetto neigt. Maria (Vanessa Londino) oogt in de verte een beetje als Natalie Wood in de beroemde film, maar hun liefdesdrama is hier gereduceerd tot een kalverliefde. De enige met iets meer expressie is Carolina Burdo als Anita, hoewel haar vinnige A boy like that lang niet zo ijskoud afgemeten klinkt als eigenlijk zou moeten.

Mosa heeft het er niet beter op gemaakt door veel van de handeling achterop de speelvloer te plaatsen, waardoor de afstand met de zaal nog groter wordt. En ook de geluidstechniek helpt niet: alles klinkt dof en hol, waardoor de verstaanbaarheid pover is. Zo gaat het tekstuele raffinement van Stephen Sondheim in nummers als America en I feel pretty goeddeels verloren.

Echt kapot kan West Side Story vanzelfsprekend nooit. Elk nieuw themaatje is, hoe dan ook, een feest van herkenning. Maar het bijbehorende kippenvel bleef nu uit.

Voorstelling: West Side Story, door Stairway Productions. Regie: Stanislav Mosa. Gezien: 2/12 in Carré, Amsterdam. Tournee t/m 13/4. Inl. 0314-365732, www.stairpro.com

    • Henk van Gelder