Boogaerdt en Van der Schoot willen Dolly zijn

Dolly Parton doet haar best om zo goed mogelijk Dolly Parton te zijn: ,,maar jij moet je best doen om zo goed mogelijk jij te zijn''. Deze wijze les geeft de flamboyante Amerikaanse countryzangeres haar fans mee in haar autobiografie. De voorstelling Dolly and the art of being myself gaat over twee van deze fans. Zij lezen het heiligenleven en de levenslessen van Dolly als het evangelie. Maar juist met les één – wees jezelf – hebben ze moeite. Ze willlen namelijk Dolly zijn.

In een losse verzameling mime-scènes en dialogen bekwamen actrices Susan Boogaert en Bianca van der Schoot zich in het imiteren van Dolly Parton; met uitbundige blonde krullenkoppruik, roze cowboylaarzen, opgevulde bh's. Ze apen perfect de liedjes, de hartverscheurende herinneringen en de vaste grappen van Parton na, ze trekken hun gezicht in vreemde grimassen om het strak gefacelifte poppengezicht van hun idool te imiteren.

Boogaerdt en Van der Schoot kregen drie jaar geleden voor de afstudeervoorstelling Yvonne de Ton Lutz prijs. Sindsdien presenteerden ze op tv het kinderprogramma Villa Achterwerk en maakten ze Klem, over schoonzwemsters, en Warme Broodjes, over emmerverkoopsters. Ze hebben nu officieel een groep opgericht en structurele rijkssubsidie aangevraagd.

Dolly lijkt alvast een flinke stap vooruit. De vorige voorstellingen bleven enigszins hangen op het uitgangspunt en waren niet zo strak gecomponeerd. Met Dolly begint zich ook een vast thema af te tekenen: het streven van vrouwen naar een uiterlijk ideaalbeeld dat vals is en knellend strak zit. Uiteraard tonen ze ook altijd de kleine meisjes die zich verschuilen achter die charmante dames met de plastic glimlach.

De blonde pruik van de wannabees gaat vaak af, en de Dolly-klonen staan tot het laatste nummer in hun corset. Dat roze corset is mooi gevonden: het staat voor `bijna af', voor nog niet aangekleed, en het dient als stevige steiger achter de façade, het perfecte lichaam. Vaak zijn de momenten dat de vrouwen uit hun rol stappen het leukste. Ze tonen zich kleine meisjes die nogal bazig een fantasiespel spelen – zoals in een denkbeeldige tocht door de Smokey Mountains; Dolly's geboortegrond. Of ze zijn rivaliserende vroeg-pubers die elkaars kennis van het idool testen. Op het eind vragen ze zich af of dat wel kan: jezelf zijn. En of het wel wenselijk is. Kun je niet beter Dolly zijn? Die weet tenminste waar ze haar handen moet houden.

Heel sterk is de persiflage op een make over: Van der Schoot kraakt het lange lichaam van Boogaerdt tot de bodem af om het vervolgens met kussentjes en elastiekjes opnieuw op te bouwen. De make over eindigt in tranen. Echte tranen.

Voorstelling: Dolly and the art of being myself door Boogaerdt/ Van der Schoot. Regie: René Geerlings. Gezien: 4/12 Brakke Grond, Amsterdam. Tournee t/m 1/4. Inl. 020-6277 555, www.viarudolphi.nl