Roker als zondebok

Wat is er nou fijner dan in tijden van cultureel en moreel verval een gezamenlijke zondebok te zoeken om daar stevig op af te reageren? Na de ondernemer en de autobestuurder is de eer nu aan de roker ten deel gevallen. Je kan geen krant openslaan of de tv aanzetten of er predikt iemand over de verdorvenheid van de roker. Uiteraard is een compromis geen oplossing aangezien de niet-roker zich als een moraalridder ver verheven voelt boven het rokende plebs. Alleen de belangen van de niet-roker zijn belangrijk, de asociale roker heeft het nakijken.

Staan deze zogenaamde moraalridders eigenlijk wel stil bij het feit dat zij zich schuldig maken aan ongebreidelde discriminatie? Hebben zij ooit bedacht dat rokers misschien wel helemaal niet zo asociaal zijn als gedacht en dat een compromis best mogelijk en zeker altijd bespreekbaar is? Is het misschien een idee om eens een keer een dialoog aan te gaan met rokers? Natuurlijk niet, want dan zou al snel blijken dat deze groep fundamentalistische anti-rokers verenigd in bijna communistische organisaties als Clean Air Now helemaal niet bij machte zijn om een weloverwogen discussie aan te gaan en dat ze uit pure intellectuele armoede niks anders kunnen doen dan rechtszaken aanspannen tegen kleine ondernemers die simpelweg de middelen en de ruimte niet hebben om hun personeel een volledig rookvrije werkplek te garanderen.

Er klinken (gelukkig) ook steeds meer negatieve geluiden van gematigde niet-rokers die net als de rokers van mening zijn dat deze vorm van ongebreidelde discriminatie echt veel te ver gaat.

    • A.O.J. Cramer