Ieder z'n eigen Europa

Europa is in, Europa is nieuws. Bij Nederlandse politici, bij Franse visionairs, bij Britse sceptici en bij Duitse rekenaars. Nog nooit is het woord Europa zo vaak gevallen als nu. In positieve én in negatieve zin.

Het continent worstelt met een grondwet en over een paar maanden, op 1 mei 2004, treden tien nieuwe landen toe tot de Europese Unie. Acht daarvan liggen achter wat tot 1989 het IJzeren Gordijn was. Europa is hot.

En de nieuwe lidstaten helemaal. Schrijver/journalist Arthur van Amerongen ging er op zoek naar zijn eigen, subjectieve Europa-gevoel. In de voetsporen van Egon Erwin Kisch, de in Praag geboren `razende reporter' uit de eerste helft van de vorige eeuw. ,,Der Journalist hat es verlernt, die Dinge in ihrer objektiven Ruhe zu sehen'', schrijft Kisch ergens en kiest zijn eigen, zeer subjectieve, perspectief. Van Amerongen gaat in de schoenen staan van zijn illustere voorganger en legt de nieuwe lidstaten langs een zeer subjectieve meetlat.

Blowen in Bratislava blijkt bepalend voor zijn Europa-gevoel. Net als Poolse meisjes met `stringslips'. In het eerste van drie delen zwerven van Amerongen en regisseur Gilles Frenken door de ondergrondse gewelven van de Slowaakse drugscene, langs een popfestival in het zuiden van Tsjechië om ten slotte te belanden in een disco in het Poolse Sopot.

De nieuwe lidstaten doen in hedendaags vermaak niet onder voor het oude Europa, lijkt de conclusie. Al blijft de iele stem van de prostituee Ewa nog lang hangen. Van Amerongen doet haar op in de disco en neemt haar mee naar zijn kamer. De microfoon staat aan en registeert alles. Ewa wil eerst geld zien voordat ze uit de kleren gaat. Ze klinkt beduusd, jong. Ze doet het alleen voor geld. De mannenstem klinkt onsamenhangend. Dubbele tong. De echo van de grote Egon Erwin Kisch, een gerenommeerd hoerenloper.

`Hoeren en snoeren', afl. 1. RVU. Morgen, 16.00-16.45u. 747 AM.

    • Renée Postma