Grande dame van countryrock

,,Een obsessie voor droevige liedjes'', zo omschreef Emmylou Harris haar repertoire gisteravond, ,,maar ik heb er door de jaren heen wel goed m'n brood mee verdiend.'' De grande dame van de countryrock sloot in Amsterdam het Europese gedeelte af van een tournee die begin september in Amerika startte.

Sinds Harris in '95 met producer Daniel Lanois Wrecking Ball maakte, heeft haar muziek een nieuwe wending genomen. Niet veel popmuzikanten krijgen dat na een carrière van een kwart eeuw voor elkaar zonder geforceerd te gaan klinken. Maar Harris staat als geen ander open voor muziek en muzikanten. Het lijkt wel eens of er geen alt.countryplaat kan verschijnen zonder de stem van Tante Emmy erop, om de jongens te steunen. De beloning krijgt ze al in dit leven: haar hele carrière weet ze al de beste muzikanten aan haar zijde.

Sinds vijf jaar is dat Buddy Miller, onovertroffen als achteloze gitaarheld. Met verder alleen een hele goede drummer (Brady Blade) en een bassist (Darryl Johnson) achter zich speelt Miller gitaarpartijen die zowel melodieus als uiterst adequaat zijn. Een wonder: geen noot teveel, terwijl hij toch twee, drie of vier partijen door elkaar staat te spelen. Daar bovenop komt dan die stem – afstandelijk, superieur, en in staat om halverwege een woord over te gaan in een zucht: smartelijk, smachtend.

Harris maakte er geen gemakzuchtig avondje greatest hits van. Het was vooral werk van Stumble Into Grace en Red Dirt Girl dat uitgevoerd werd, maar ook een adembenemde uitvoering van Love Hurts. In de toegift liedjes uit de Great Texas Songbook (Steve Earle, Townes Van Zandt) en toch ook nog het onsterfelijk mooie en hartstochtelijk vertolkte From Boulder To Birmingham.

Concert: Emmylou Harris & Spyboy. Gehoord: 3/12, Pepsi Stage, Amsterdam

    • Bart Jippes